Slovenië & Kroatië Reisverslag

Na het lezen van verschillende reisverslagen, hopen wij met dit Slovenië en Kroatië reisverslag ook een leuke bijdrage te kunnen leveren voor de mensen die zelf ook plannen hebben om een autorondreis door Slovenië en Kroatië te maken, of voor de mensen die gewoon geïnteresseerd zijn.

11 september Aankomst in Triëst
12 september Het kasteel van Predjama & de grotten van Postojna
13 september Ljubljana
14 september Het meer van Bled & de Vintgarkloof
15 september Autorit Ljubljana – Zaton
16 september Zon, zee en strand
17 september Zadar & Biograd
18 september Het schiereiland Pag
19 september Krka Nationaal Park
20 september Autorit Zaton- Novigrad
21 september Poreč
22 september Rondrit Istrië (Rovinj & Pula)
23 september Umag
24 september Buje
25 september Terugreis via Piran

Aankomst in Triëst

Dinsdag 11 september vertrokken we om 14.00 uur van huis richting het vliegveld. Dit keer vlogen we vanaf Düsseldorf Weeze. Om 16:00 uur kwamen we daar aan. Na een uurtje te hebben gewacht, hebben we onze koffers ingecheckt en tegen 17:15 uur gingen we door de douane. Uiteraard werd Josanne weer grondig gecheckt. Waarschijnlijk zijn de bh beugels de boosdoener van het piepen. Om 18:15 uur konden we het vliegtuig in. Het vliegtuig zat lange niet vol dus we hadden lekker de ruimte. De hele weg was het bewolkt dus Jeffrey kon niet echt naar buiten kijken. Het laatste stukje klaarde het op maar toen was het al donker. Na 2 uurtjes vliegen, landden we op het vliegveld van de Italiaanse plaats Triëst. We hoefden maar een paar minuten op onze koffers te wachten. Het vliegveld in Triëst is erg klein en er was bijna niemand aanwezig. Na onze aankomst kwam er nog één vlucht binnen en verder was er s’ avonds geen vliegverkeer.

Via eautohuur.nl hadden we een auto gehuurd. De auto konden we afhalen bij de verhuurbalie van het verhuur bedrijf Hertz op het vliegveld. We waren direct aan de beurt en we kregen een mooie Ford Fiësta mee die buiten een eindje verderop op de parkeerplaats geparkeerd stond.

Kamer Hotel FranzOmdat we ´s avonds later in de avond aankwamen, hadden we ons thuis al bedacht dat het niet verstandig zou zijn om direct naar Slovenië te rijden. We hadden daarom al een hotel geboekt op een paar kilometer afstand gelegen van het vliegveld. Jeffrey had zich al goed voorbereid op de weg naar het hotel. Het was inmiddels donker en konden zonder problemen naar het eerste hotel rijden: hotel Franz gelegen in het plaatsje Gradisca d’Isonzo. Hier kwamen we rond 21:15 uur aan. We kregen een vriendelijk ontvangst en kregen de sleutel van een vrijwel nieuwe kamer. Het hotel stond niet zo heel goed aangeschreven op Expedia, maar dit bleek in de werkelijkheid heel erg mee te vallen. De kamer was netjes, modern en luxe. De koffers hebben we niet uitgepakt, aangezien we de volgende morgen op tijd weer vertrokken.

Het kasteel van Predjama & de grotten van Postojna

In het restaurant van het hotel stond ´s morgens een ruim voldoende ontbijtbuffet klaar. Buiten het hotel was een buitenzwembad met een ligweide. Mooi aangelegd, maar nog niet af. Aan de linkerkant lag nog allemaal puin. Het zag er allemaal in elk geval veelbelovend uit. Na het ontbijt zijn we een keer rond het hotel gelopen, en hebben wat eten en drinken gehaald bij de naastgelegen supermarkt. Toen was het tijd om de koffers in de auto te leggen en verder te rijden naar onze volgende bestemming, namelijk Ljubljana, de hoofdstad van Slovenië.

We reden via de snelweg richting Gorizia, waar we de grens overgingen. Vlak voor de grens was het mogelijk om een tolvignet te kopen. Dit is verplicht wanneer je gebruik wilt maken van de Sloveense snelwegen. Bij de oude, bijna vervallen grensovergang, kochten we een vignet voor zeven dagen. Deze moest rechts (van de voorkant gezien) op de autovoorruit worden geplakt, We plakten het vignet onder de vele andere vignetten die de vorige huurders al hadden geplakt.

Ljubljana stond al voor de grensovergang aangegeven dus dat leverde geen enkel probleem op. We hadden in voor vertrek al 4 nachten geboekt in Pension Jelen 1887. Dit onderkomen bevindt zich vlakbij Ljubljana. Onderweg kwamen we langs Postojna, waar de bekende grotten van Postojna zijn gelegen en een paar kilometer verderop, het bekende kasteel van Predjama. Hier wilden we graag naar toe, maar we besloten eerst om naar het appartement te rijden. Mochten we tijd genoeg hebben, zouden we later op de middag dit stukje terugrijden.

We wisten bij welke afslag we de snelweg moesten verlaten om bij het appartement te komen. Toen Jeffrey de gedetailleerde kaart van Google Maps wilde pakken om te kijken hoe we het laatste stukje moesten rijden, zagen we het appartement al! Het was naast de afslag van de snelweg, tegenover de Lidl en een busstation. Ideale ligging dus!

Kasteel van PredjamaHet was inmiddels 14:00 uur toen we incheckten. We kregen gelijk de sleutel van de kamer. Het zag er allemaal keurig netjes uit. De kamer was heel basic, soort Ikea idee. Geen luxe maar alles is netjes, nieuw en schoon. Omdat het nog zo vroeg in de middag was, hadden we nog tijd genoeg om naar het kasteel en eventueel naar de grotten te gaan. We legden de koffers op de kamer en reden de 35 km terug. Eerst wilden we naar het kasteel van Predjama. Dit middeleeuwse kasteel ligt een kilometer of tien van de grotten vandaan. Het kasteel is als een zwaluwnest tegen en half onder een 120 meter hoge rotswand aangeplakt. Erg mooi om te zien. We maakten een paar foto’s en reden de weg terug naar de grotten van Postojna. Josanne houdt niet van grotten en hoogtes maar ze had inmiddels besloten om toch wel mee te gaan in de grotten.

De grotten van Postojna behoren tot het grootste grottenstelsel in het klassieke Karstgebied. Het is in totaal zo’n 23 km lang en bestaat uit een netwerk van doorgangen en zalen gevuld met mooie rotsformaties, stalactieten en stalagmieten en andere druipsteenafzettingen. Van de totale lengte is 5200 meter opengesteld voor het publiek. Ongeveer 1700 meter moet je ter voet afleggen over betonnen paden, de overige 3500 meter gaat per treintje. De grotten zijn een enorme toeristische attractie, getuige de enorme aangelegde parkeerterreinen (die gelukkig maar voor een heel klein gedeelte gevuld waren). Dat het een grote toeristische attractie is, bleek ook wel uit de entreeprijs en het parkeergeld dat gelijk moest worden betaald. Er hingen borden met combi-tickets (toegang tot de grot en het kasteel van Predjama, of in combinatie met het museum van dit kasteel). Jeffrey regelde de tickets. Toen hij de entreeprijs hoorde, zei hij nog: we willen geen combi-ticket, maar gewoon een ticket voor de grotten. De vrouw achter de kassa vertelde ons met een glimlach dat dit ook alleen toegangskaartjes waren voor de grotten. De entree bedroeg € 60.- (!). We hadden één meevaller: er lag bij de kassa een achtergelaten, kleine paraplu die we er maar bij mee namen (waarvan we later deze week nog veel gemak van zouden hebben).

Postojna GrottenDe rondleiding van anderhalf uur begint in een treintje die je een eind de grotten in brengt. Onderweg zie je al mooie druipsteenformaties die met schijnwerpers zijn verlicht. Na een korte tocht stopt het treintje, en moet je je aansluiten bij een gids. De rondleiding gaat in hoog tempo. Af en toe wordt er gestopt en wordt kort iets verteld. Het maken van foto’s is in principe verboden, maar de gidsen stonden het wel toe. Hier viel niet mee om goede foto’s te maken, maar gelukkig zijn er een aantal goed gelukt! Bijna aan het einde van de wandeling staat een aquarium met daarin de Olm (Proteus Anguinus), ook wel de mensvis genoemd. Deze diertjes zijn naakt en kunnen 10 jaar zonder eten! Deze diertjes leven alleen beneden in de rivier van de grot. Om de twee maanden worden er nieuwe diertjes gevangen en gaan de gevangen diertjes weer terug naar de rivier. Hier leven ze van kleine spinnetjes, vliegjes en wat ze verder kunnen vinden. In deze grotten is het altijd ongeveer 15 graden. Dit is te koud voor vleermuizen. Dus deze waren (gelukkig voor Josanne) niet aanwezig.

De tocht eindigde in de Concerthal: een grot met enorme afmetingen en een gladde vloer. De hal is 3000m2 groot en ongeveer 40 meter hoog en ligt 130 meter onder de oppervlakte. Er kunnen zo’n 10.000 mensen staan. Hier mocht je een aantal minuten vrij rondlopen. Het was al met al een erg indrukwekkend geheel! In de concerthal worden soms concerten gegeven omdat het geluid er mooi tot zijn recht komt. Het moet dan bovengronds niet regenen want de regen druipt dan door de grond de grot in.

In de concerthal zit een winkeltje waar je souvenirtjes kunt kopen. Ze hebben genoeg aan ons verdiend vanwege de hoge entree dus we hebben hier geen souvenirtje gekocht voor onze reistafel. Achter het winkeltje konden we weer in het treintje stappen om vervolgens naar de uitgang gebracht te worden.

Na het bezoek aan de grotten, reden we terug naar het appartement. Op de heenweg hadden we een bord gezien waarop een Mc Donalds stond aangegeven. We wisten niet precies meer waar het bord stond. Dus daarom moesten we weer een stukje terug. Het bord bleek vlakbij de afslag van de snelweg in de richting van ons appartement te staan. De borden wezen ons goed de weg en zo zaten we even later met de eigen meegebrachte mayonaise en curry te eten bij de vertrouwde Mc Donalds. De weg terug naar het appartement leek wat moeilijker te vinden. Jeffrey wilde net de kaart erbij pakken, toen we het uithangbord van Pension Jelen zagen. Voor de tweede keer vandaag kwamen we toevallig bij het appartement uit!

Ljubljana

Deze morgen stond er wederom een lekker ontbijtbuffet klaar. Van de komende twee dagen in Slovenië, wilden we één dag met de bus naar Ljubljana (de hoofdstad van Slovenië) en één dag naar het meer van Bled. Aangezien de weersverwachting enorm slecht was voor vandaag (66mm regen en een temperatuur van 13 graden) en het inmiddels al aardig hard regende, besloten we naar Ljubljana te gaan. In de stad heb je meer beschutting tegen de regen dan in de natuur, zo was onze gedachte.

Bij de Lidl aan de overkant van de straat kochten we wat broodjes voor onderweg. De bus naar Ljubljana vertrekt tegenover ons appartement. Gisteren hadden we al gevraagd aan de buschauffeur waar we kaartjes konden kopen. We moesten bij de kiosk, naast de bushalte, voor € 2.- een pasje kopen waar we gelijk ook geld op konden zetten om mee te reizen (net als de ov chipkaart in Nederland). Als je 90 minuten wilde reizen met de bus (onbeperkt aantal keren overstappen) kostte dit € 1,20. We moesten dus een pasje hebben met 4,80 aan reistegoed. Je kunt met meerder personen op één pasje reizen en als je in de bus komt kun je je inchecken. Dit hebben we gedaan maar we kwamen tot de conclusie dat er maar één keer € 1.20 van ons tegoed afgehaald was.

In Ljubljana zat een toeristcentrum en daar hebben we gevraagd hoe het openbaar vervoer werkt met die pasjes. Het blijkt dus dat je aan de buschauffeur aan moet geven met hoeveel mensen je op het pasje wilt reizen. Het kan met maximaal vier personen. De heenweg hebben we niet aangegeven dat we met z’n tweeën wilde reizen op het pasje dus één van ons heeft weer eens zwart gereden. Het was niet te verwachten dat het droog zou worden vandaag dus we waren erg blij met het kleine parapluutje die we gisteren hadden gevonden bij de kassa van de grotten.

1 van de vele pleinen in Ljubljana Uitzicht vanaf de Burcht over Ljubljana

Ljubljana heeft leuke pleinen en een aantal mooie historische gebouwen. Jammer genoeg zag het er vandaag wat troosteloos uit. Om er toch nog iets van te maken, besloten we om naar het kasteel van Ljubljana te gaan (Ljubljana Grad). Dit kasteel torent hoog boven de Oude Stad uit. Je hebt dus vanaf hier een mooi uitzicht over Ljubljana. Je kunt ter voet en per panoramalift omhoog naar de burcht. Om toch nog enigszins droog te blijven vandaag, besloten we om per lift omhoog te gaan. Bovengekomen kun je een wandeling over een deel van de kasteelmuren maken. Ook wordt er een film vertoond over het ontstaan en ontwikkeling van de burcht. Nadat we een rondje hadden gemaakt en de Napoleons klokkentoren hadden beklommen, vanwaar je een nog mooier uitzicht had over de stad, gingen we weer met de lift naar beneden. Van hieruit liepen we nog een rondje door Ljubljana. Aan het eind van de middag zijn we met de bus terug naar het appartement gegaan. Hier hebben we ’s avonds lekker niks gedaan. We hebben een filmpje gekeken en een boekje gelezen.

Het meer van Bled & de Vintgarkloof

Wat s avonds een café is, is morgens omgetoverd tot de ontbijthal. Er is diverse soorten brood en yoghurt aanwezig. Vers fruit en verse beleg werd steeds aangevuld. Nadat we een goede bodem hadden gelegd, zijn we op pad gegaan. Meestal beginnen we met een goed ontbijt zodat we niet gelijk tussen de middag weer honger hebben.

Vandaag stond het meer van Bled op de planning. We zijn hier zonder problemen met behulp van de kaart naar toe gereden. Het was even zoeken naar een parkeerplek. Er zijn niet zo heel veel parkeerplaatsen direct rond het meer en de meeste waren vol. Uiteindelijk hebben we er één gevonden naast een leuk souvenirwinkeltje. Dit winkeltje verkocht leuke houten bootjes zoals de originele bootjes die mogen varen op het meer. Helaas zat dit winkeltje dicht, hier baalde Josanne behoorlijk van want het zou erg mooi staan op haar reistafel.

Het meer van BledHet meer van Bled staat bekend onder de roeiers. Er zijn hier een aantal keren de wereldkampioenschappen roeien gehouden. Je mag het meer niet op met gemotoriseerde boten, je mag er alleen roeien en zeilen. Een typisch verschijnsel wat je veel ziet op het meer van Bled, is de Pletna. Dit zijn overdekte gondels die geroeid worden naar het eiland midden in het meer. We hebben een stukje rondom het water gewandeld en genoten van het mooie uitzicht.

De VintgarkloofVanuit het meer van Bled zijn we naar de Vintgarkloof gereden. Dit is een indrukwekkend stukje natuur. De kloof is 1600m lang en dankzij aangelegde houten ‘bruggen’ kun je door de kloof lopen. Langs de rotswanden en over watervallen kun je naar het einde lopen. Eenmaal bij het einde aangekomen, was een grote waterval en moet je hetzelfde stuk terug lopen. Dit was wat onduidelijk en wij dachten dat we een soort rondje zouden kunnen lopen. We zagen een stenen trap omhoog een heuvel op en we dachten: daar moeten we zijn. Jeffrey zag ondertussen een mooie eekhoorn en wilde deze op de foto zetten. Hij ging steeds verder omhoog en Josanne kreeg steeds meer twijfels of dit wel de goede weg was. De weg werd steeds moeilijker begaanbaar. Eenmaal boven bleek dat we midden op het platteland van Slovenië waren uitgekomen. We zijn weer naar beneden gelopen en kwamen meer “verdwaalde” toeristen tegen. We hebben het stuk terug gewandeld en kwamen zo weer bij de waterval, aan het einde van de kloof. We hebben hetzelfde stuk teruggelopen naar de auto, maar nu in een stuk sneller tempo.

Savica WatervalEr was nog één waterval die we wilden zien en dit was de Savica waterval: een 78 meter hoge waterval. Om deze waterval te kunnen zien, moet er eerst flink worden geklommen over een in de rotsen uitgehakte trap. Dit viel tegen. Josanne had hoofdpijn en is halverwege op een bankje gaan wachten totdat Jeffrey terug was. We hadden vandaag ook al andere watervallen bekeken en ze vond het wel prima zo. Voor deze watervallen moest ook betaald worden trouwens. De Slovenen weten aan elk natuurverschijnsel geld te verdienen. Dankzij de ligging (hoog) in de bergen en het feit dat je daar bijna alleen staat zonder hordes andere mensen, maakt deze waterval toch een indrukwekkend natuurverschijnsel.

.

Autorit Ljubljana – Zaton

Vandaag vertrekken we naar Kroatie. Om precies te zijn: naar Zaton, een plaatsje vlakbij Zadar in de streek Dalmatië. We moesten voor 10:00 uur zijn uitgeckeckt en we zaten daarom dan ook al op tijd aan het ontbijt. De koffers konden weer in de auto worden gezet en er stond een aardig ritje van zo’n 380 km op het programma. We vertrokken bij een temperatuur van zo’n 15 graden.

Voordat we konden vertrekken, moesten er eerst nog wat broodjes worden gehaald. Ideaal zo’n grote Lidl supermarkt tegenover je verblijfplaats. We wisten namelijk niet hoe laat we op de plaats van bestemming aan zouden komen. Ook moest er even worden getankt. Dit was geen probleem, aangezien er ook een tankstation is tegenover Pension Jelen.

Tegen 10:15 uur vertrokken we richting ons nieuwe verblijf. We hadden vooraf al een beetje de route uitgestippeld. Deze hebben we ook zo goed als helemaal gevolgd. We volgden vanaf Ljubljana de snelweg tot aan Novo Mesto. Hier verlieten we de snelweg en gingen we via een mooie tweebaansweg door de heuvels naar de grensovergang iets voorbij Metlika. Hier moesten we tweemaal onze paspoorten laten zien. De douane vroeg ons of we nog iets hadden om aan te geven. Dit hadden we niet en we mochten onze weg vervolgen. We volgden de borden naar Karlovac. Vanaf hier kun je via de snelweg richting het zuiden. Wij wilden graag een stukje van het binnenland van Kroatië zien. Daarom reden we door de stad Karlovac naar een binnenweg, alvorens even voorbij Josipdol de snelweg op te gaan richting Zadar. Karlovac is een industriestad. We kwamen toevallig, na een afslag te hebben gemist, door een buitenwijk van de stad. Hier waren veel oude en vervallen huisjes en flats te zien. De weg richting Josipdol slingerde door een heuvelachtig landschap. Af en toe kwamen we door een dorpje. Het grootste gedeelte reden we door een verlaten gebied.

Iets voorbij Josipdol, reden we de snelweg weer op. In Kroatië zijn de snelwegen tolwegen. De snelweg richting het zuiden is vrij recent aangelegd. Het is een prima te rijden weg met hier en daar mooie parkeerplaatsen. Met name het laatste stuk voor de afslag Zadar is erg mooi. Hier kronkelt de snelweg via tunnels en bergpassen door het kustgebergte. Josanne maakte zich onderweg al zorgen: het zou mooi weer zijn in Kroatië, maar de temperatuur onderweg kwam niet verder dan 18 graden. Toen we de bergpas in de buurt van Zadar waren gepasseerd, verscheen een blauwe lucht en liep de temperatuur gauw op tot een graad of 24. We passeerden de bergpas via een nog niet lang geleden aangelegde snelweg door een rotsachtig gebied. Hoewel het niet hard waaide, werd je op sommige stukken behoorlijk gegrepen door de wind. Je kon de windvlagen echt goed merken in de auto.

Onze huurauto De nieuwe bergpas vlak voor Zadar

Het plaatsje Nin, gelegen naast onze eindbestemming Zaton, stond goed aangegeven. Vanaf Nin moesten we een klein stukje terugrijden naar het Zaton Holiday Resort waar we rond 17:00 uur arriveerden.

Het Zaton Holiday Resort is een enorm complex bestaande uit een grote camping, appartementen, een eigen strand en een eigen winkelstraat met kleine winkeltjes en restaurants. We moesten onze paspoorten afgeven bij het inchecken. Deze zouden we pas terug krijgen wanneer we weer naar huis gingen. Dit was in het vorige hotel in Ljubljana ook al het geval. Op zich best een vreemd idee: paspoorten moet je nooit afgeven toch? En wat zou er gebeuren als we ons een keer zouden moeten legitimeren tijdens een autorit? Twee Nederlanders in een Italiaanse auto in Kroatië zonder paspoorten. Beetje een raar idee. We vertelden dit de meneer achter de balie. Hij begreep het wel, maar we kregen de paspoorten niet terug. Hij vroeg zich nog wel af waarom we maar met z’n 2en waren. We hadden een  appartement geboekt voor vier personen en hij had ons in een vijfpersoons verblijf geplaatst. We zeiden dat hij dit goed had gedaan en dat we inderdaad een vierpersoons appartement hadden geboekt. Dit was nauwelijks (lees: 10 euro voor het gehele verblijf) duurder dan een tweepersoons en je had kans dat je dan op een slaapbank moest slapen als we een huisje voor twee personen zouden boeken. Een vierpersoons zou sowieso een twee persoonsbed hebben en dat leek ons een beter idee.

De appartementen bevinden zich op een apart deel van het complex. Het was vrij eenvoudig om het juiste huisje te vinden. In het appartement is een keukenblok aanwezig. Er deed jammer genoeg maar één gaspit waardoor het koken een beetje behelpen was, maar we konden zelf dus wat te eten maken. Omdat we geen verder geen eten mee hadden genomen, haalden we dit eerst in de supermarkt op het terrein. ’s Avonds aten we zelf gemaakte patatjes met hamburgers. De prijzen van de supermarkt ligt veel hoger dan de prijzen in een normale supermarkt dus we hebben niet teveel meegenomen.

Zon, zee en strand

Tijdens ons verblijf op het Zaton Holiday Resort, moesten we zelf voor het ontbijt zorgen. We hoefden dus niet perse voor 10 uur aan het ontbijtbuffet te verschijnen, zoals de afgelopen dagen wel het geval was. We konden daarom lekker uitslapen. En wat is dan lekkerder dan de dag laat in de ochtend te beginnen met wat zelf gemaakte hamburgers, deze hadden we immers nog van gisteren.

De verdere dag vulden we voornamelijk in met luieren aan het strand. ’s Avonds aten we na de zonsondergang in een leuk restaurantje in het winkelstraatje op het park. Het viel ons nog wel op dat de zon hier om 19:00 uur al ondergaat, nog eerder dan in Ljubljana. Na het eten keken we nog een film op de laptop. Toen Jeffrey tegen middernacht naar de wc moest, zag hij dat we visite hadden gekregen van een naaktslak. Josanne is bang voor alles wat slijmerig is zoals regenwormen, kikkers en uiteraard ook slakken. Dus Jeffrey heeft de slak heldhaftig uit het huisje gezet. Kanjer! Het huisje is overigens niet goed af te sluiten. De voordeur kan op slot maar de achterdeur niet. Dat zijn 2 luiken die je dicht kunt draaien maar zonder slot of iets dergelijks. We hebben het salontafeltje tegen de deur aangezet zodat het wat lastiger was om de luiken te openen. We waren er bang voor dat er overdag, wanneer wij weg waren, mensen ons huisje binnen zouden komen en we van alles kwijt zouden zijn. Dit is gelukkig niet gebeurd!

Strand Zaton (1) Strand Zaton (2)

Zadar & Biograd

De dag begon net als gisteren: niet al te vroeg uit bed, even wat broodjes halen in de supermarkt en daarna wat luieren op het strand.

Tegen 14:00 uur vertrokken we richting Zadar. Deze plaats is gelegen aan de Adriatische Zee en er zijn tal van historische bouwwerken te zien. We parkeerden in het haventje van Zadar. In het strakblauwe water zag je veel mooie, verschillende vissen. Via een brug liepen we naar het oude centrum. Het is leuk om hier een middagje rond te lopen. De steegjes in het centrum bevatten hoge(re) gebouwen. Door deze gebouwen blijft het koeler in de steegjes omdat de zon er niet door kan komen. Nadat we door het centrum hebben gelopen, zijn we ook langs de zee gewandeld. Veel mensen zaten/ lagen te zonnen aan de kant en sommige zwommen in de zee. Dat leek ons nogal lastig omdat er bijna geen trapjes waren om de kant weer op te komen. Bij de zee waren allemaal kleine tentjes die souvenirtjes verkochten. Erg leuk voor op onze reistafel natuurlijk. Bij het eerste tentje was het souvenirtje veel duurder dan bij het laatste tentje. Even goed opletten dus. We hebben een leuk souvenirtje gekocht dus Josanne was weer helemaal in haar sas.

Zadar Baai van Zadar

Na het bezoekje aan Zadar, reden we via de kustweg naar Biograd. Hier wilden we wat gaan eten. Onderweg had je hier en daar mooie vergezichten over de zee. Biograd heeft een mooie boulevard vol met leuke restaurantjes. We besloten om wat te gaan eten bij een soort van Italiaans restaurant. Jeffrey bestelde een Wiener Schnitzel met patat en Josanne een pizza Calzone. Het smaakte prima en het was meer dan genoeg. Voor Josanne was het zelfs veel te veel. Ze kwam niet verder dan de helft bij het eten van haar pizza. De andere helft at Jeffrey er maar bij op. Voor 139 Kuna hadden we lekker wat gegeten! Een paar restaurantjes verderop konden we internet ontvangen. Dus even contacten met het thuisfront en toen konden we weer verder. We hadden ons mini laptopje in de auto voor het geval dat we ergens internet zouden oppikken. We hebben het laptopje aangezet en hadden onze foto’s al in de gedeelde dropbox gezet, deze moeten alleen nog geüpload worden. We hebben de auto op de parkeerplaats vlak voor het restaurantje met Wifi-verbinding gezet en eventjes gewacht totdat onze foto’s online stonden. Dit doen we meestal. We typen ons verhaal offline en zetten de (verkleinde) foto’s in de gewenste dropboxmap zodat deze direct geüpload worden als je internetverbinding oppikt. Wanneer de personen hun pc/laptop aanzetten waarmee je een dropboxmap deelt, wordt de dropboxmap automatisch gesynchroniseerd en worden de bestanden dus op de pc/laptop geplaatst. Ideaal! Zo hoef je niet iedereen apart een fotootje te mailen (wat veel meer tijd kost) en het thuisfront blijft toch op de hoogte waar je uit hangt en wat je zoal allemaal ziet.

Op de terugweg naar het appartement stopten we nog even bij een supermarkt om wat eten en drinken in te slaan. ’s Avonds keken we weer een filmpje. Toen Jeffrey middernacht weer moest plassen, zag hij dat de visite terug was: de naaktslak zat weer op de deurpost net als gisteren! Gelukkig is Jeffrey een echte held en heeft hem netjes weer buiten gezet.

Het schiereiland Pag

Stil en verlaten - Schiereiland VirVandaag trokken we er wederom na de middag nog even op uit. We wilden een richting het schiereiland Pag rijden. Dit was niet ver van onze verblijfplaats vandaan. Desondanks presteerden we het om gelijk al verkeerd te rijden. We kwamen uit op het schiereiland Vir, gelegen vlak voor Pag. We waren al een eind op het schiereiland voordat we dit door hadden. Daarom besloten we maar om door te rijden naar het noordelijkste puntje bij het plaatsje Vir. Hier kregen we geen spijt van: de weg werd smaller en smaller en we kwamen geen auto meer tegen. Op de plek waar de weg ophield, lag een heel mooi strand van rotsen en strak helder blauw water. Het was er doodstil en er stonden maar twee auto’s meer. We liepen een klein stukje en maakten wat mooie foto’s. Als het wat dichter bij ons appartement zou zijn en als je twee relaxte stoelen mee zou nemen met een parasol, kon je hier heel mooi zitten. Het was er erg mooi en super stil.

Na een tijdje verlieten we het schiereiland Vir om, nu wel via de goede weg richting Pag te rijden. Pag is een schiereiland. Door de Bora wind groeit er nagenoeg niks. Het schiereiland bestaat dus bijna uit zijn geheel uit een (indrukwekkend) kaal rots landschap. Het begin van het schiereiland was toch iets verder rijden dan we hadden gedacht. We hadden ook nog maar een kwart tank vol aan benzine, en juist op dat moment zal je zien dat je nergens een tankstation tegenkomt. We hadden al een heel stuk gereden en nergens was iets te bekennen. We wilden doorrijden tot de plaats Pag. Aangezien dit de enige (grotere) plaats is op het schiereiland, leek het ons gek dat hier geen tankstation zou zijn. Mocht dit niet het geval zijn, dan leerde een snel rekensommetje ons dat we vanaf hier ook weer terug naar het appartement zouden kunnen rijden, waar een tankstation in de buurt is. Toch begonnen we ons zorgen te maken.

Yes! Vlak voor de plaats Pag was er inderdaad een tankstation waar we de tank vol konden gooien. We hoefden dus niet terug maar konden nog een stukje verder rijden op het schiereiland! Dit bleek ook zeer de moeite waard: vlak voorbij het plaatsje Pag loopt de weg vrij steil omhoog. Eenmaal boven gekomen, heb je een schitterend uitzicht over het schiereiland. Vanaf hier reden we nog een stukje verder. Het landschap is ook hier overwegend kaal. Af en toe kom je door een klein dorpje. Op een gegeven moment besloten we om terug te gaan. We moesten dezelfde weg immers ook weer terug rijden. We volgden het bordje Zadar. Het viel ons op dat we na een tijdje op een andere weg reden dan op de heenweg. Dit is raar, want er loopt op Pag maar één weg richting de punt. We reden toch maar door en even later stonden we voor de veerboot! Je kunt vanaf Pag namelijk ook met de boot naar Prizna. Vanaf hier is het nog 77 kilometer rijden door de bergen naar Zadar. Omdat het al laat in de middag was en deze route een stuk langer rijden zou zijn, besloten we om maar gewoon via dezelfde weg als op de heenweg te rijden.

Schiereiland Pag (2) Schiereiland Pag (1)

Vlak na de brug die Pag met het vaste land verbindt, wilden we ergens gaan eten. We hadden op de heenweg al veel leuke eettentjes en borden gezien langs de weg. We gokten op een klein ;restaurantje’ aan het water. Als het ons niet wat leek, zouden we er alleen even wat drinken. Gezien de persoon die ons hielp en hoe het eruit zag, besloten we om er toch maar niet wat te gaan eten. De aardige man leek meer op één van de stamgasten die er zaten en hij kon geen Engels en geen Duits dus we konden ons slecht verstaanbaar maken. Coca cola begreep hij dus we hebben wat gedronken, genoten van het mooie uitzicht en zijn vervolgens doorgereden. Een eindje verderop stond er een restaurant “am See” aangegeven. We zijn de weg af naar beneden gereden en hebben lekker gegeten met een mooi uitzicht over het water. Het duurde een hele tijd voordat we konden eten. We waren al tot de conclusie gekomen dat we ons minder druk moeten maken en niet moeten verwachten dat we ons eten snel krijgen. De mensen hebben een hele andere instelling. Komt het vandaag niet dan komt het morgen wel. Na de zonsondergang reden we terug naar ons appartement.

Krka Nationaal Park

De dag begon voor ons wat later gepland. Gisteren hadden we besloten om vandaag naar de Krka watervallen te gaan. We wisten niet precies wat we hiervan konden verwachten, dus we dachten dat er misschien nog wat tijd over was voor Split of Sibenik.

Omdat we hier ’s morgens niet vroeg aan het ontbijt worden verwacht, zijn we hier nooit echt vroeg uit bed. Vandaag wilden we vroeg opstaan. Dit feest ging niet door want Josanne werd wakker met buikpijn. Gelukkig ging dit later op de ochtend over en zo konden we tegen 12:00 uur op pad. Een stuk later dan nodig was om alles te doen wat we ons hadden bedacht. Jeffrey wilde via snelst mogelijke weg naar de Krka watervallen: over de snelweg. Hij was echter niet in vorm met het kaartlezen. Voordat we op de snelweg reden, hadden we ons eerst nog een aantal keer verreden. Het werd dus steeds later en later.

Boot Skradin - Krka WatervalUiteindelijk arriveerden we rond 14:00 uur op de plaats van bestemming. Het Nationaal Park Krka staat goed aangegeven. Vlak voor het plaatsje Skradin, ingang 1 van het park stonden grote borden: Krka waterfalls free parking. Nou, zo “free” bleken die parkeerplaatsen niet te zijn. Er moest 30 kuna worden betaald voor een soort van kaartje dat je nergens voor nodig hebt. Het parkeerterrein was meer een stukje weiland waar overal geparkeerd kon worden waar plek was. Wij hadden een heel smal plekje over en hoopten dat niemand een deuk in onze auto zouden rijden. Via het stadje Skradin moesten we richting een boot lopen, die ons naar de watervallen zou brengen. Het tochtje over het water duurde 20 minuten. Per auto zijn de watervallen niet direct bereikbaar. Het was inmiddels al 14:30 uur geweest toen we de eerste glimp vanuit de boot van de waterval opvingen. Eenmaal van de boot af, moesten er toegangskaartjes worden gekocht. De boot is dus in principe gratis, de entree betaal je pas als je bij de watervallen arriveert. De boot vertrekt elk heel uur en gaat elk half uur terug naar Skradin. Het was gelijk duidelijk dat de watervallen een hele grote grote toeristische attractie is. Het was er, ondanks het naseizoen, vrij druk. De kaartjes zijn overigens niet goedkoop (95 Kuna) en overal stonden eet- en souvenirtentjes.

De Krka waterval is de spectaculairste bezienswaardigheid van het gelijknamige nationale park. Het water valt 46 meter omlaag via 17 trappen over een lengte van 400 meter. Onderaan de voet van de waterval mag er gezwommen worden. Bij de eerste waterval kon er gezwommen worden. We hadden geen zwemkleding bij ons en hier baalde Josanne behoorlijk van. Het gaf helemaal een Adam en Eva in het paradijs gevoel. Maar toch leek het ons toch verstandiger om met zwemkleding te gaan zwemmen in plaats van in ons adamskostuum. Daarom is het zwemmen aan ons voorbij gegaan.

Langs de waterval ligt een aangelegd voetpad. Als je deze volgt, kun je een route volgen die anderhalf uur (inclusief tussenpauzes) in beslag neemt. De weg loopt langs de waterval naar boven. Hier steek je het water over en vervolg je je weg langs kleine meertjes, beekjes en watervalletjes. Uiteindelijk kom je beneden weer bij de grote waterval uit. Van hieruit kun je met de boot weer terug naar het stadje Skradin.

Krka waterval Vele beekjes en watervalletjes - Nationaal Park Krka

Om 16:30 uur waren we pas weer terug bij de auto. Veel later dan we hadden gedacht! Omdat we toch dicht in de buurt van Sibenik waren, wilden we nog wel even langs deze plaats. Via een heel klein stukje snelweg waren we er zo. We hadden alleen niet verwacht dat het zo’n grote plaats zou zijn! Het liefst gingen we nog even snel uit de auto om een klein stukje rond te lopen. Het was er helaas erg druk en er was geen vrije parkeerplaats te vinden. Inmiddels werd het al schemerig en we moesten nog een heel stuk terugrijden. Tevens moesten we nog wat eten. Het liefst deden we dat iets dichter bij het appartement, zodat we niet daarna nog een heel stuk terug hoefden te rijden. Het bleef daarom bij een autorondritje door de (op eerste indruk hele mooie) stad.

Afgelopen week hadden we wat gegeten in Biograd. Deze plaats lag nu op de route naar het appartement. Via een heel gezoek en gedraai in Sibenik, vonden we de kustweg waarlangs we naar Biograd reden. Hier hebben we wat gegeten bij hetzelfde restaurant als maandag. Tegen 21:30 waren we terug in het hotel. Ook een stuk later dan we hadden gedacht. We moesten snel onze spullen bij elkaar gaan zoeken, omdat we de volgende dag voor 9:00 uur al moesten uitchecken.

Autorit Zaton- Novigrad

Vandaag waren we vroeg uit bed. Dit moest ook wel, want we moesten al voor 9:00 uur uitchecken. We waren er gisteravond niet vroeg weer, dus we hadden alles nog niet klaar voor vertrek. Jeffrey ging daarom snel wat broodjes halen terwijl Josanne vast de hamburgers bakte en de koffers klaarzette. Het inpakken van de koffers was maar even werk. Later vandaag zouden we immers alweer in een ander hotel arriveren en daar waren we onze spullen toch weer nodig. Iets na 9:00 uur waren we dan ook daadwerkelijk klaar voor vertrek.

Het was de afgelopen nacht erg slecht weer. Het regende hard en er waaide een stormachtige wind. Met enige angst deden we dan ook s morgens de deur open. Het leek namelijk alsof het nog hard regende. Het tegendeel bleek waar: het was droog en de lucht was strak blauw. Het waaide wel enorm hard. De harde wind die hier kan waaien, wordt ook wel de Borawind genoemd. Van het ene op het andere moment kan deze wind de kop opsteken en dan mag je op sommige snelwegen en bergpassen niet meer rijden. Zo ook in ons geval vandaag.

Uitzicht over ZadarTegen 9:00 uur waren we uitgecheckt en vertrokken we richting Novigrad. Een rit van zo’n 320 kilometer. Het plan was om het eerste stuk dezelfde weg rijden als op de heenweg. Dus eerst richting Zadar en van daaruit naar de snelweg de bergpas over. Vervolgens wilden we de snelweg volgen tot aan de afslag Senj. Hier wilden we de snelweg verlaten en via de kustweg verder rijden naar Reijka. We konden ook de snelweg blijven volgen. Aangezien de kustsnelweg nog niet klaar is, zou het nu betekenen dat je dan een groot stuk om moest rijden. Dit betekent een stuk meer kilometers en een stuk minder mooie weg dan wanneer je vanaf Senj naar Reijka via de kustweg rijdt. Vanaf Reijka wilden we vervolgens via de kortste weg, een binnenweg, naar Novigrad rijden. Het eerste stukje ging goed. We waren al snel in Zadar en stonden al snel bij de tolpoorten van de snelweg. Toen we net goed en wel op de snelweg reden en de bergpas benaderen, kwamen we in een file. Best vreemd, de snelwegen in Kroatië zijn zo goed als leeg. Dus waarom zouden we nu stil staan? De reden werd ons even later duidelijk. De bergpas was afgesloten! De Borawind waaide zo enorm hard, dat de snelweg vlak na de Maslenica-brug was afgesloten. Op zich begrijpelijk want we hadden moeite met het openen van de autodeur, zo hard waaide het. Op de heenweg naar Zaton hadden we al ondervonden dat de wind verraderlijk kan opsteken op de bergpas. Met de storm die er vandaag woedde, was de kans te groot om helemaal weg te worden geblazen. Er moeten namelijk ook campers, vrachtwagens en auto’s met caravans over de bergpas.

Iedereen moest de snelweg verlaten na de Malenica-brug. We moesten dan ook allemaal door de tolpoorten. Omdat het normaal gesproken een kleine afslag is, waren er maar weinig tolpoorten. In totaal duurde het een half uur voordat we hier voorbij waren. Het zure voor ons was dat we net de snelweg op waren gekomen en daarom “maar liefst” 28 eurocent aan tol moesten betalen. Jammer van het wachten zullen we maar zeggen.

BergpasWe moesten nu dus een andere weg zien te vinden om over de bergen te komen. We besloten om de weg te volgen in de richting van Gračac Vanaf hier zouden we de plaats Gračac aanhouden en konden we in de richting van de snelweg rijen. Onderweg naar Gračac zouden we de bergpas passeren. Er was nog één kortere weg: een nog smallere bergpas. Dit leek ons beiden niets. We hebben ook overwogen om vanaf Zadar gelijk al de kustweg te nemen. De kans was echter groot dat ook deze zou zijn afgesloten. En om nu helemaal vanaf Zadar naar Reijka over de kustweg te rijden… Het schijnt een hele mooie weg te zijn (daarom wilden we het bovenste stuk ook graag rijden), maar het zou uren aan tijd gaan kosten. Zoals gezegd vervolgden we onze weg in de richting van Gračac. De harde wind was duidelijk merkbaar en je moest soms echt moeite doen om de auto in bedwang te houden. Na een tijdje kwamen we aan bij de bergpas. De bergen gaven gelukkig goede bescherming tegen de harde wind. Alleen op open stukken was het oppassen. De weg was goed te rijden. Het ging fiks omhoog op sommige stukken en vangrails ontbraken op veel plaatsen. Op andere plaatsen was dit in aanbouw. Josanne concentreerde zich goed op de weg en zonder verdere problemen kwamen we boven. Nu was het alleen nog zaak om af te dalen. Dit was ook geen enkel probleem.

Eenmaal bij Gračac aangekomen, namen we de kortste weg naar de snelweg. Op de snelweg konden we 70 km lekker doorrijden. Bij de afslag Senj nam Jeffrey het stuur over. Vanaf de afslag Senj richting het plaatsje zelf is op de kaart maar een klein stukje. Toch waren we zo weer een half uur verder. Bij Senj kwamen we aan op de kustweg vanwaar we naar Reijka konden rijden. Deze weg wordt nog wel eens omschreven als “gevaarlijk”. Met de weg zelf is niets mis. Het is keurig onderhouden en hier en daar zit aardig wat bochtenwerk, maar het klimmen en dalen valt mee. Het zijn juist de (mede)weggebruikers die het zo gevaarlijk maken. Je wordt, soms op de meest onmogelijke plekken, aan alle kanten voorbij gescheurd. Een aantal keren vroegen we ons echt af hoe dit allemaal goed kon gaan. Wij bleven zelf netjes achter onze voorganger. Deze reed zelf op een normaal (zoals de maximale snelheid aangaf) tempo door. Het kwam wel voor dat we op de rem moesten omdat iemand ons inhaalde en tot de conclusie kwam dat hij de voorganger van ons toch niet in kon halen en hij gauw er weer tussen moest.

Om 17:00 uur bereikten we Reijka. We kwamen langs een Mc Donalds. De eerste die we zagen in Kroatië. Hier hebben we 3 kwartier gezeten, voornamelijk om even te internetten.

Het laatste stuk reden we via de weg D44 naar Novigrad. Hier konden we redelijk opschieten. Tegen 18:00 uur arriveerden we op de plaats van bestemming. Het hotel (Hotel Laguna) stond goed aangegeven. Het was dan ook geen probleem om het te vinden.

Hotel Laguna ziet er van de buitenkant redelijk uit. Het heeft een erg mooi zwembad en het ligt aan de kust op loopafstand van Novigrad. We kregen de sleutel van een kamer zonder balkon. Dit hadden we ook geboekt want was vele malen goedkoper dan één met balkon. Toen we de kamerdeur openden, schrokken we wel een beetje. Het was er erg klein, oud en niet al te fris. Het rook er ook niet prettig (net als in het hele hotel overigens). In eerste instantie baalden we hier behoorlijk van: een eind gereden, de hoop op een lekker hotel waar we de laatste dagen in konden verblijven, en dan krijg je dit. Het was al snel duidelijk dat we alleen op de kamer zouden zijn als het echt moest: om te slapen dus.

We moesten ook hier onze paspoorten inleveren. Uitgelegd dat we deze dagen rond wilden rijden en we onze paspoorten graag terug wilden. Dit kon niet. Jeffrey mocht zijn oude ID kaart (die niet meer geldig was) wel inleveren zodat wij de paspoorten weer mee konden krijgen. Mooi opgelost!

Hoewel we beide niet echt honger hadden, gingen we ’s avonds toch richting het plaatsje Novigrad om te kijken of we ergens wat konden drinken en iets eten. Dit is vanaf het hotel ongeveer een kwartier lopen. Het is een klein plaatsje met een aantal restaurantjes. Vanavond moest FC Twente voetballen. Vooral Jeffrey hoopte dat er een cafeetje of restaurantje was waar hij de voetbal kon zien. We kwamen een restaurant tegen met een tv waarop voetbal werd uitgezonden. We stonden er vanaf buiten even naar te kijken. Toen de ober langskwam, vroegen we of hij de wedstrijd van Fc Twente – Hannover kon ontvangen. Hij ging gelijk kijken of dit kon. Het bleek dat hij alle wedstrijden die in de Europa Leauge werden gespeeld vanavond, kon ontvangen. Er zat in het restaurant verder niemand naar de voetbal te kijken. Alleen wij zaten gespannen naar de tv te kijken. Ondertussen bestelden we wat te drinken en deelden een pizza. Twente speelde goed en met een uur voetballen, stonden we met 2-0 voor. Inmiddels was het restaurant leeg en waren de obers begonnen met opruimen. Het leek ons daarom beter om te gaan. De wedstrijd was immers toch al gespeeld, zo dachten we. Het was dan ook een teleurstelling toen we de volgende dag hoorden dat het toch nog 2-2 was geworden. Na een leuke avond en een vermoeide dag te hebben gehad, zijn we lekker gaan slapen. Wel nadat we het raam van onze kamer een tijd hebben open gelaten om te proberen om wat frisse lucht binnen te laten,

Poreč

We hielden beiden ons hart vast voor het ontbijt van vanmorgen. Gezien onze kamer en de gangen hadden we er geen hoge verwachtingen van. We waren dan ook zeer verrast toen we zagen welk ontbijtbuffet ons werd voorgeschoteld! Enorm uitgebreid en het smaakte perfect! En grote verrassing dus.

Het was mooi weer vandaag. We zouden daarom lekker bij het zwembad gaan liggen op de ligstoelen. We hebben beide niet veel gezwommen want het water was super koud! Meestal als je even in het water zit, ben je eraan gewend maar dat was hier niet het geval. Het bleef super koud water.

Stadsmuren van PorecAchterin de middag besloten we om richting Poreč te rijden. We moesten nog wat eten en hadden voor ons gevoel lang genoeg gelegen. Poreč is al 2000 jaar oud en heeft een mooi historisch centrum. Wij houden wel van oude plaatsjes met leuke boulevards en een haventje is ook altijd goed. We liepen rond de stadsmuur en door het centrum. Het was meer dan duidelijk dat dit een enorm toeristische plaats is. Overal staan kraampjes met pruttel en souvenirs en als je de verkopers of obers bij restaurants ook maar even aankijkt, staan ze naast je te zeuren of je alsjeblieft niet iets wilt kopen of bij hun wat wilt eten. NEE! Dat willen we niet. Toen we buiten op de menukaart keken van een leuk restaurantje in de haven, kwam er gelijk een ober aan die ons wel naar de tafel wilde slepen. Even hiervoor had hij ons ook al aangesproken toen we langs liepen. Net toen we besloten dat we hier wel wat wilden eten, kwam er nog een ober bij. Toen zijn we er maar vandoor gegaan. Eigen schuld: moeten ze maar normaal doen. Met name Jeffrey kan zich hier heerlijk aan irriteren.

Onderweg hadden we nog een ander leuk restaurantje gezien. Hier had je geen last van zeurende obers en het uitzicht over de zee was mooi. Omdat het inmiddels behoorlijk was afgekoeld en Jeffrey geen vest bij zich had, twijfelden we of we dit niet eerst op zouden halen bij de auto. Nadat er eten was besteld, zei Jeffrey dat hij wel “even” terug zou lopen naar de auto. Het bleek een stuk verder te lopen dan hij dacht. Na hardlopend het vest op te hebben gehaald, was hij precies op tijd terug om aan te schuiven. Het eten smaakte prima en we hebben hier een heel gedeelte van de avond gezeten. Het werd inmiddels steeds frisser en Jeffrey was blij met zijn vest! Aan dit tafeltje hebben we de zonsondergang bekeken en vervolgens zijn we weer naar ons hotel gereden. Raam open en lekker slapen.

Rondrit Istrië (Rovinj & Pula)

Na het ontbijt hebben we een rondje door Istrië gereden. Istrië is de noordelijke kuststreek van Kroatië. We hebben de kaart gepakt en zijn een richting opgereden waar we nog niet eerder waren geweest. We zijn door mooie groene landschappen gereden en overal stonden foto bordjes met uitzichtpunten aangeduid. Hier hebben we een aantal mooie foto’s kunnen maken. Aan wegrestaurantjes geen gebrek. Overal staan woningen met een klein restaurantje eraan vast. En overal staat een grote oven waar hele varkens en schapen aan het spit zaten die langzaam ronddraaiden. Tijdens deze rondrit zijn we bij diverse plaatsjes uitgestapt. We vonden Rovinj, vanwege de leuke steegjes en gebouwen, het mooiste plaatsje. We hebben hier een rondje gewandeld en een leuk souvenirtje gekocht voor op de reistafel. Er was ook een groente en fruitmarkt aanwezig. Leuk om de lokale bevolking te zien op de markt!

Rovinj (2) Rovinj (1)

Daarna zijn we doorgereden naar Pula, een stad met vele monumenten uit de Romeinse tijd. Hier hebben we onder andere het Romeinse Amfitheater bezocht. De stad zelf was overigens een stuk groter en drukker dan we dachten.

Amfitheater Pula Pula

Op de terugweg vanaf PulaWe hebben s avonds gegeten bij hetzelfde restaurantje waar we eerder voetbal hadden gekeken. De obers vonden het erg leuk om ons te vertellen dat, in plaats van de 2-0 winst voor Twente, het een 2-2 gelijkspel was geworden. We wilden deze avond buiten eten. Het restaurantje had grote, soort veredelde partytenten, aan de andere kant van het weggetje staan waar we konden gaan zitten. De zijkanten van de tent waren doorzichtig waardoor we mooi op de rotsen en de zee konden kijken. Halverwege het eten begon het te waaien en te regenen. De regen veranderde in een wolkbreuk en de wind veranderde in een storm. De zee spatte hoog tegen de zijwanden aan en het begon ook te onweren. Josanne begon zich steeds minder op haar gemak te voelen. Wij zaten droog maar er waren ook een paar plekken waar het water inmiddels naar binnen begon te komen. Andere gasten moesten schuiven met hun eten naar andere tafels. De baas van het restaurant wilde ons allemaal met zijn auto naar het hotel brengen. De eerste auto zat al vol dus wij moesten wachten. Volgens de ober zou de storm zo gaan liggen, dus wij hebben ervoor gekozen om te wachten. We hadden alleen geen zin om in die veredelde partytent te blijven zitten. We hebben onze schoenen en sokken uitgedaan en zijn naar het restaurantje gelopen. De schoenen en sokken hebben we uitgedaan omdat het water op het weggetje tot onze enkels kwam. Binnen hebben we samen een ijsje gegeten en gekeken hoe het weer langzaam beter werd. We hadden toch een stinkhotel, dus we wilden absoluut niet langer op onze kamer zijn dan nodig was.

Umag

Hotel Laguna ZwembadNa de harde regenbui van gisteren, was de temperatuur behoorlijk gezakt. We zijn de dag begonnen met een lekker ontbijt en zijn toen aan het zwembad gaan liggen. Wel met sokken en een vest aan, maar we konden er lekker zitten. Voor de show hebben we de parasol opengeklapt en kregen we veel bekijks van de medegasten. Langzaamaan begon het mooier weer te worden en kwamen er meer mensen rondom het zwembad liggen. We wilden s middags op pad om ergens in een plaatsje te eten. We hebben ons reisverslag bijgewerkt en de foto’s klaargezet in dropbox, voor het geval dat we ergens goed internet op zouden pikken onderweg.

UmagLater op de middag zijn we naar Umag gereden. Dit was ook een gezellig oud plaatsje aan het water. We hebben de auto geparkeerd in een zogenoemde zone 3. Hier hoefden we weinig parkeergeld te betalen. De centrums van veel plaatsen zijn verdeeld in zones. Parkeer je in zone 1, dan ben je het dichtste bij het centrum en betaal je het meeste parkeergeld. Parkeer je op zone 3, dan ben je een stuk(je) buiten het centrum, maar dit is nog prima te lopen. Het was inmiddels al wat later en de winkeltjes gingen dicht. Tijd voor ons om te kijken naar een leuk restaurantje. In de straatjes zelf waren geen terrassen, het leek alsof je alleen maar binnen kon eten. Bij één restaurantje kon je dwars door de eetgelegenheid heen kijken. Hier zagen we dat ze terrassen aan de achterzijde van het pand hadden aan het water. We hadden geen geld meer en we zagen dat er niet gepind kon worden. We werden doorverwezen naar een vlakbij gelegen bank waar we konden pinnen. Het eten smaakte goed en we zaten direct aan het water met een mooi uitzicht. We waren een beetje met onze telefoons aan het zoeken naar Wifi waardoor de ober bij ons kwam en ons een code gaf. Later bleek dat het restaurant zelf geen Wifi had maar dat hij de code van zijn buren gaf. Nja, voor ons geen probleem. Wij konden even contact opnemen met het thuisfront. Nadat we heerlijk gegeten hadden, hebben we gauw ons laptopje uit de auto gehaald en zijn op een bankje voor het restaurant met wifi gaan zitten. Code ingevuld en de foto’s geüpload in dropbox. Inmiddels was het alweer tijd om terug te gaan naar het hotel. Nog even lezen en de dag doornemen en dan lekker slapen.

Buje

We hadden alles al wel gezien wat we wilden zien, het weer was vandaag niet goed genoeg om bij het zwembad te gaan liggen, dus we moesten wat anders bedenken. We zijn daarom maar gaan midgetgolfen. De banen waren een stuk qua afmeting dan wat we normaal gewend zijn. We begonnen allebei fanatiek begonnen, maar Jeffrey was helaas beter en heeft het potje gewonnen.

Vervolgens zijn we naar het plaatsje Buje gereden. Hier hebben we lekker geluncht en het bleek dat het centrum een Wifi hotspot had. Ideaal! Je kon er 2 uur per dag gebruik van maken. Nadat we een even ge-internet hadden op onze telefoons, zijn we het dorpje doorgelopen. Er was een foto uitzichtpunt waar we naar toe zijn gelopen. Om bij dit punt te komen moesten we over een heel oud kerkhof. De stenen en kruizen stonden schots en scheef en het uitzicht viel tegen dus voor ons niet voor herhaling vatbaar.

Kroatië heeft een mooi landschap en leuke bergdorpjes dus we zijn op de bonnefooi verder gereden. Op een smal bergweggetje naar beneden zag Josanne een schildpadje midden op de weg kruipen. Josanne heeft weinig ervaring met bergwegen en is hier nog niet zo’n hele held in. Maar dat schildpadje lag daar midden op de weg en die zou dat niet overleven als er een grote vrachtwagen naar beneden zou komen. Dus Josanne zette de auto in zijn achteruit, nadat ze Jeffrey had overtuigd dat het echt een schildpad was. Achterwaarts reed ze het weggetje weer op en het bleek inderdaad een schildpadje te zijn. Jeffrey heeft hem netjes een eindje in de berm gezet zodat hij niet overreden zou worden. Na een lange rit zijn we weer naar het hotel gegaan om hier alvast de tas in te pakken want morgen gaan we weer naar huis.

Het schildpadje op de weg Buje

Terugreis via Piran

Piran (Slovenie)Vandaag was het alweer tijd om naar huis te gaan. We vlogen ´s avonds pas weer terug dus we hadden nog een hele dag voor de boeg. We vlogen terug vanaf het vliegveld van Triëst dus we moesten weer terug rijden naar Italië. Dit was geen hele dag rijden, dus hadden we genoeg tijd om onderweg nog wat te gaan doen. We wilden eerst naar het plaatsje Piran. Piran ligt in Slovenië en is een leuke oude havenplaats. Eenmaal aangekomen in de omgeving van Piran, bleek dat het plaatsje autovrij was. Je mocht er alleen met een auto in wanneer je woonachtig was in het plaatsje. Vlak voor Piran staat een grote parkeergarage waar je de auto kunt parkeren. Hier was het even zoeken naar het shuttle treintje/busje. Het treintje heeft een halte aan de waterkant en brengt je gratis (het geld zit bij de parkeerkaart in) naar het centrum en heeft een aantal in- en uitstap plaatsen. Het is maar een paar minuutjes rijden naar het centrum van Piran.

Het was warm vandaag. Met name op het plein in het centrum. Het plein was van wit marmer waar de zon heerlijk op kan weerkaatsen. Bij de boulevard van Piran zijn allemaal kleine restaurantjes waar je wat kunt eten. Op de rotsen en aan de kant lagen mensen te zonnen en er waren mensen aan het zwemmen. We hebben een rondje door Piran gelopen en wat hebben wat gegeten. We vonden het een erg leuk stadje!

We moesten uiteraard ook even langs het toeristcentrum. Jeffrey verzamelt plattegronden van plaatsen waar hij is geweest en hij ook hier weer vond hij weer een mooie plattegrond.

Autoverhuurbalies Vliegveld TriestMet het treintje zijn we weer richting onze auto gegaan en hebben onze weg vervolgd richting Italië. Ons vignet voor de Sloveense snelwegen was verlopen, dus moesten we een binnendoor weg nemen. Via de Sloveense plaats Koper reden we langs de kust naar Lazaret. Hier gingen we, nadat we uiteraard nog even de tank volgooiden met de goedkopere Sloveense brandstof, de grens over. Eenmaal op de Italiaanse snelweg ging het snel en voor we het wisten waren we in de buurt van het vliegveld. We waren ruim op tijd en dus hebben we onze auto even op de parkeerplaats bij hotel Franz neergezet (waar we de eerste nacht hebben geslapen) en zijn naar het supermarktje gelopen. Deze was nog dicht en dus zijn we een rondje door het plaatsje gelopen. We hebben boodschappen gedaan en gingen met een beetje een vervelend gevoel weer naar de auto. Onze vakantie zat er nu toch echt wel op. Na een goede vlucht zijn we geland in Weeze waar de ouders van Josanne ons opwachtten.

Totaal gereden route:


Gereden route Rondreis Slovenie & Kroatie weergeven op een grotere kaart

Leave a Comment