Milaan Reisverslag

Na het lezen van verschillende reisverslagen, hopen wij met dit Milaan reisverslag ook een leuke bijdrage te kunnen leveren voor de mensen die zelf ook plannen hebben om op stedentrip naar Milaan te gaan of voor de mensen die gewoon geïnteresseerd zijn.

7 december Vliegreis naar Milaan
8 december Milaan – De binnenstad (1)
9 december Met de trein naar Verona
10 december Milaan – De binnenstad (2)
11 december De terugreis van Milaan naar Eindhoven

Vliegreis naar Milaan

De dag voor vertrek werden we niet bepaald blij met van de weersverwachting in Nederland. Het wilde in de nacht van donderdag op vrijdag slecht weer worden. Er werd veel sneeuw verwacht en het trein en vliegverkeer zou hiervan veel hinder ondervinden. Uit voorzorg waren er al een heel aantal vluchten op Schiphol geschrapt. We vroegen ons dan ook af of we morgenavond in Milaan zouden zijn. Vooralsnog hoorden we van onze vlucht nog niets.

Het leek ons verstandig om op tijd met de trein te vertrekken. Daarom spraken we af om met de trein van 8:15 uur te vertrekken en af te reizen naar het vliegveld van Eindhoven. Om 13:30 uur moesten we bij de gate zijn. Onder normale omstandigheden zouden we rond 11:00 uur op het vliegveld van Eindhoven aankomen. We hadden genoeg speling dus om eventuele vertragingen op te vangen.

Toen we vrijdagmorgen wakker werden, keken we met enige angst naar buiten. Gelukkig viel de hoeveelheid sneeuw mee en op het internet stond ook dat het treinverkeer niet ontregeld was. De situatie op het vliegveld in Eindhoven was onbekend. De treinrit verliep uitstekend. Hoe zuidelijker we in Nederland kwamen, hoe meer sneeuw er lag. Het leidde niet tot noemenswaardige vertragingen en zo stonden we slechts een kwartiertje later dan volgens de normale planning op het vliegveld van Eindhoven. Hier zagen we gelijk al dat er problemen waren met een aantal vluchten. Zo werd er voor de vlucht naar Malaga bijvoorbeeld uitgeweken naar het vliegveld van Brussel. De passagiers werden hier met bussen heengebracht. We hoopten dat dit ons bespaard bleef!

We besloten om gelijk door de douane te gaan. Het was er nu nog mooi rustig. We zagen dat er met shovels en sneeuwschuivers hard gewerkt werd om de landing en startbanen schoon te houden. Bijna elke vlucht had vertraging, variërend van een half tot 2 uur. Tegen 13:45 uur kregen we bericht dat de vlucht naar Milaan vertraagd was tot 15:00 uur. Dit betekende een uur later dan gepland en dit viel ons nog hard mee.

SAMSUNGLandings en startbaan worden sneeuwvrij gemaakt op vliegveld Eindhoven

Om iets voor 3 landde er een vliegtuig van Ryanair. Het blijft verbazend om te zien hoe snel het vliegtuig weer wordt klaargemaakt voor vertrek. De mensen stapten uit het vliegtuig en bijna gelijk stapten wij in. Om 15:15 uur vertrokken we daadwerkelijk richting Milaan. Vlak voor vertrek werd het vliegtuig nog wat besproeid met antivries. We zaten nog maar een uur en een kwartier in de lucht toen we de melding kregen dat we ons klaar moesten maken voor de landing. Bijna op hetzelfde moment werd ons eindelijk duidelijk waarom je je dan de riemen om moet doen. Het vliegtuig begon door de turbulentie hard heen en weer te schudden en het was maar goed dat je zo dicht op de stoelen voor je zit.

Toen we het vliegtuig uitstapten, was het vrij hard aan het sneeuwen. We liepen naar de aankomsthal en haalden bij de toeristoffice twee buskaartjes naar het treinstation van Bergamo. Het was erg druk op de weg en de bus deed er dan ook iets langer over: 20 minuten. In Bergamo viel gelijk de aanwezigheid van de vele negers op. Er was bijna geen blanke te zien. Tegenover het treinstation van Bergamo zit een MC Donald. Bij de kaartjesautomaat haalden we eerst treinkaartjes naar Monza, een buitenstad van Milaan. Dat ging erg makkelijk. Daarna gingen we wat eten. Om 17.23 uur vertrokken we richting Monza met de trein. Het was een rit van 45 minuten. Op het treinstation in Monza kochten we twee buskaartjes. Het hotel (B&B Hotel Milano-Monza) ligt namelijk een stukje van het treinstation af en is goed met de bus te bereiken. Onderweg naar de bushalte kwamen we een supermarkt tegen. Hier haalden we alvast wat te drinken en tandpasta, gel en deo. We hadden alleen handbagage mee in het vliegtuig en hierin mag je geen vloeistoffen vervoeren.

Na een kort ritje met de bus, stapten we vlakbij het B&B hotel uit. Het ging allemaal zo goed dat we niet eens hoefden zoeken. Even later konden we al inchecken en om 20:00 uur waren we op de hotelkamer. Ondanks de slechte weersvoorspellingen en de gedachten dat we vandaag misschien wel helemaal niet in Milaan zouden aankomen vandaag, is het toch allemaal gelukt!

Milaan – De binnenstad (1)

Het B&B Hotel Milano MonzaWe waren vannacht net ingedommeld, toen er om 00:00 uur vlak naast het hotel een groot vuurwerk werd afgestoken. Aangezien we op de zesde verdieping sliepen, konden we dit mooi zien. Na een minuut of tien was het afgelopen en konden we gaan slapen. We hadden de wekker om 08:45 uur gezet. We moeten deze dagen zelf voor het ontbijt zorgen want we hebben ‘s morgens geen ontbijtbuffet klaarstaan. Dit is niet erg want, naast het hotel zit een groot overdekt winkelcentrum. Hierin zit ook een enorm grote supermarkt gevestigd waar van alles te koop is (net als de Carrefour in Frankrijk). Er is ook een grote bakkerij aanwezig. Hier haalden we wat broodjes en namen wat flessen drinken mee. Bij het tabakswinkeltje wilden we buskaartjes kopen. Dit lukte niet omdat de kaartjes op waren. In de bus konden we kaartjes kopen met €1.- toeslag. We zouden wel zien of we dit gingen doen.

Het was vandaag de dag van de onbevlekte ontvangenis. Dit is een grote nationale feestdag in Italië. We denken dat er daarom vannacht ook een groot vuurwerk werd afgestoken. Als gevolg van deze feestdag, reden er ook een stuk minder bussen. Het zag ernaar uit dat we lang op de bus konden wachten en daarom besloten we om te voet naar het treinstation van Monza te gaan. Dit is 2.5 kilometer lopen vanaf het hotel. Onderweg kwamen we ook geen bus tegen, dus we hadden er goed aan gedaan om te gaan lopen.

Triomfboog met op de achtergrond het zakencentrumOp het treinstation kochten we twee kaartjes naar het treinstation Milaan P. Geribaldi. Dit treinstation ligt vlak buiten het oude centrum van Milaan. Onderweg kwam er een conducteur langs die constateerde dat we het kaartje niet hadden afgestempeld (we wisten eerlijk waar niet dat dat moest, aangezien je bij het kopen van het kaartje moet selecteren met welke trein je wilt reizen). Hij zette er een krabbeltje op en toen was het goed. Na een kwartiertje stapten we naast het zakencentrum uit de trein. Vanaf hier liepen we onder een oude triomfboog in de richting van de kathedraal. Een nadeel is dat nergens iets op bordjes aan is gegeven en toeristinformatiepunten zijn ook niet te vinden (alleen achter de kathedraal waar geen plattegronden of boekjes te verkrijgen zijn). Met behulp van een opgeslagen kaart op de telefoon en een goed richtingsgevoel van Jeffrey, kwamen we uiteindelijk vlakbij het plein van de kathedraal. We hebben tig Italianen aangehouden om de weg te vragen, maar ze hadden allemaal haast en konden geen Engels. Bij het plein van de kathedraal is ook de belangrijkste winkelpassage van Milaan gevestigd, de Galleria Vittorio Emanuele II. Hier liepen we eerst doorheen. Er zijn winkels gevestigd van de bekende dure merken als Gucci, Prada en Louis Vuitton. We zijn nergens naar binnen geweest. Er stond veelal bewaking bij de deur en wij als nuchtere Hollanders hebben daar ook niets te zoeken.

Kathedraal (Duomo) DE winkelpassage van milaan - Galleria Vittorio Emanuele II

Toen we de overdekte winkelstraat uitliepen, kwamen we op het plein bij de kathedraal. De Piazza del Duomo van Milaan is een enorm bouwwerk en het is na het Vaticaan en de kathedraal van Sevilla de grootste ter wereld. Het was enorm druk op het plein en er stond een lange rij bij de ingang van de kerk. We besloten daarom om later naar binnen te gaan. Eerst wilden we wat eten. Maar waar… dat was de vraag. Het liepen duizenden mensen en bij de MC Donalds  en Burger King stonden de mensen buiten te wachten. We liepen daarom maar een andere straat in. Hier zat ook een MC Donald waar het een stuk rustiger was. Hier aten we een burgertje en liepen voetje voor voetje via een kerstmarktje achter de kathedraal terug naar het plein.

Opeens zag Jeffrey een vrouw lopen die hem bekend voorkwam. Tegelijkertijd zei Josanne: hier, Wesley Sneijder. Tussen al die duizenden mensen kwamen we Yolanthe en Wesley tegen. Toevallig! Denk dat hun ook wel dachten: toevallig dat we Jeffrey en Josanne hier tegen komen. Wesley herkende Jeffrey in elk geval niet. Vreemd omdat hij hem nog wel zo hard uitfloot toen hij twee jaar geleden in de Champions League wedstrijd FC Twente – Inter de 1-1 maakte.

We liepen een straat in tegenover het plein van de kathedraal om vervolgens uit te komen bij het Castello Sforzesco.  Hieromheen was een kerstmarkt opgesteld. Na een klein gedeelte hadden we het wel gezien. Het was er enorm druk. We vonden het jammer dat we vanmiddag door de drukte niet in de kathedraal waren geweest. Daarom liepen we een klein stukje terug en zagen dat het nu rustig was bij de ingang van de kerk. De toegang was gratis en je mocht vrij door de kerk lopen. Het was van binnen enorm groot en alles was mooi versierd. Na een rondje te hebben gelopen, maakten we van buiten nog een foto. We wilden ook graag de toren in, nja dat wilde Jeffrey graag maar de entree was € 9.- en er waren delen afgezet in verband met de sneeuwoverlast.

Drukte in Milaan Castello Sforzesco

In de Kathedraal (Duomo)Inmiddels lustten we beide wel wat te eten. Het viel alleen niet mee om een goed eettentje te vinden. Het was rond 17:00 uur en veel restaurantjes zaten dicht of er zat niemand. Heel vreemd. Op de terugweg naar het treinstation kwamen we toch nog iets tegen: een soort van Texas Ribhouse. Hier hebben we lekker wat gegeten. We waren vooralsnog de enige bezoekers. Vanaf het treinstation was het weer een kwartiertje per trein terug naar Monza. We wilden een buskaartje kopen en met de bus terug naar het hotel. We vonden dat we genoeg hadden gelopen. De kiosk bleek dicht te zitten dus we konden geen buskaartje kopen. Als de bus zou rijden, wat we niet zeker wisten vanwege de feestdag, moesten we maar een klein stukje zwartrijden. Gelukkig ging er om kwart over 8 een bus die ook stopte naar ons hotel. We hoefden maar een paar minuutjes te wachten en zo werd ons een laatste lange wandeling bespaard. Op de hotelkamer zochten we de foto’s uit en we waren het er allebei over eens dat we niet vaak in zo’n drukke stad hebben gelopen: we hebben  echt honderdduizenden mensen gezien. Morgen willen we met de trein naar Verona. Benieuwd wat we onderweg zien en wat er te zien is in deze stad!

Met de trein naar Verona

Het GardameerVandaag staat Verona op de planning. Uiteraard gingen we eerst naar de naastgelegen supermarkt om onze rugtas te vullen. Vervolgens zijn we met de bus naar het treinstation van Monza gereden. Hier kochten we treinkaartjes naar Verona. Onderweg zijn we uitgestapt bij het plaatsje Peschiera, dat gelegen is aan het bekende Gardameer. Josanne was hier nog nooit geweest en wilde dit toch wel eens zien. In tegenstelling tot zomers, was het er heerlijk rustig. We hebben langs de kades van het meer gelopen en na twee uurtjes de treinreis weer vervolgd. Tegen 3 uur kwamen we aan in Verona.

Bordjes in VeronaToen we de trein uitstapten, waren er (uiteraard) geen bordjes te bekennen waarop de weg naar het centrum stond aangegeven. We zijn de menigte maar achterna gelopen en toen kwamen we bij de oude stadspoort van Verona aan. Josanne wilde graag naar het balkon van Romeo en Juliet en Jeffrey naar het amfitheater. We hadden de dingen opgeschreven die we graag wilden zien. Bij het toeristencentrum hebben we wat plattegrondjes opgehaald. Dit informatiekantoor is te vinden als je voor het amfitheater rechtsaf slaat en dan aan de rechterkant staat het aangegeven. Hier hadden ze plattegronden van de stad. We nemen er altijd twee mee. Één voor Jeffreys collectie en één om daadwerkelijk te gebruiken. Met plattegrond en fotocamera gingen we vandaag als echte toeristen op pad. In de binnenstad van Verona staan de bezienswaardigheden overigens goed aangegeven met borden.

Drukte in VeronaOok hier was het afschuwelijk druk. In sommige straatjes liepen we werkelijk voetje voor voetje. Verschrikkelijk! Verona is echt een hele mooie plaats maar dan het liefst met veel minder mensen. Het heeft ons even zoeken gekost maar uiteindelijk kwamen we bij HET balkonnetje. Als grapje zei Josanne tegen Jeffrey dat ik wel op dat balkon wilde en hij eronder ging staan. Ja hoor dat is goed zei Jeffrey dan zing ik er zelfs een liedje bij. Jeffrey was namelijk van mening dat je niet op het balkonnetje mocht staan. Helaas voor hem was dit niet het geval. Josanne heeft Jeffrey gespaard en is het balkon niet opgegaan. Ook hier wemelde het weer van de Japanners. Ze zijn echt overal! Er staat een bronzen beeld van Juliet op het pleintje onder het balkon en iedereen zit aan haar borsten. Er worden veel foto’s gemaakt en de borsten van de arme Juliet slijten helemaal weg.  Jeffrey heeft zich netjes gedragen en niet aan de borstjes van Juliet geknepen (stiekem heeft hij dat bij het vorige bezoek, jaren geleden al gedaan :)).

Amfitheater VeronaHet bekende balkon in Verona (Romea & Julliet)

Inmiddels begon het al schemerig te worden en Josanne had haar souvenirtje nog niet. Er was een winkeltje die beeldjes verkocht met alle highlights van Verona. Na enig overleg moest dit het dan worden. Tegen 18.00 uur liepen we terug in de richting van het treinstation. Eenmaal op het perron werd het drukker en drukker. Er werd iets onverstaanbaars door de speakers gelald en er werd niet positief gereageerd. We verstonden er natuurlijk niks van dus Josanne hield een Italiaanse student aan voor vertaling. De trein zou 20 minuten vertraging hebben. Na 20 minuten geen trein. Er werd weer wat omgeroepen en weer moest de student het vertalen. De trein had nog meer vertraging. Uiteindelijk kwam de trein aangereden met als eindbestemming Milaan Centraal. De trein zat al propvol. Josanne is op de leuning van een stoel gaan zitten. Toen de stoel een treinhalte verder vrij kwam, is ze gauw op de stoel gaan zitten met Jeffrey op schoot. De treinrit duurde zo’n 2 uur, dus we hebben afgewisseld totdat we allebei een zitplek hadden.

Treinstation Milaan centraalEenmaal op Milan centraal bleken we onze aansluiting naar Monza te hebben gemist. Balen! Er was een informatiebalie waar we om informatie vroegen, maar deze vrouwtjes konden slecht Engels. Ze konden ons wel vertellen dat we een uur moesten wachten totdat de laatste trein naar Monza vertrok. Dit duurde en dit duurde en Josanne’s voorgevoel werd er niet beter op. En jawel, de trein die we moesten hebben, werd uit de dienstregeling gehaald. Daar sta je dan om 23:00 uur op een groot station zonder bankjes (anders gaan de zwervers er op slapen).  We wisten ook niet hoe en wat verder, dus we liepen maar weer naar de informatiebalie om te vragen wat we nu moesten doen. Het humeur van Josanne werd er niet beter op. Toen de kop van de dame achter de balie zag die haar vraag niet serieus nam en haar een papiertje gaf met het nummer van de klantenservice, dacht Jeffrey: Josanne trekt haar de kop er nog af. In het vloeiend Engels heeft ze kwaad het probleem uitgelegd en ze de huid nog net niet vol gescholden. Dat luchtte in ieder geval op! Niet dat het vrouwtje kon helpen dat er geen treinen reden, maar een klein beetje hulp mag je toch wel verwachten.

Uiteindelijk hebben we uitgevogeld dat we om 00:20 uur met de trein zouden kunnen. Josanne was er nog steeds zat van. Ze besloot een politieagent aan te spreken om te vragen waar we een taxi konden vinden en wat een redelijke prijs zou zijn naar Monza. Uiteraard kon deze lieve man geen Engels en had geen idee waar we het over hadden. Hij kwam steeds met de timetables van de trein aan, maar daar hadden we niks aan.

Uiteindelijk hebben een aantal conducteurs ons geholpen. We vroegen hoe we het snelst in Monza konden komen. Oh zeiden ze, dan moesten we perron 7 hebben, daar gaat de trein om het half uur naar Monza. Op dat moment vonden we het niet leuk meer. Nog even nagevraagd of deze trein de hele avond om het half uur naar Monza ging en dat was het geval. We hadden dus gewoon om 22:00 uur op perron 7 moeten gaan staan. Weet alles eens van te voren!

Eindelijk waren we dan weer terug in Monza. Uiteraard reden de bussen niet meer en konden we de 2.5 km naar het hotel lopen. Dit was de eerste keer dat we in het donker naar het hotel moesten lopen en we konden de weg niet terug vinden. Voor ons gevoel kwam alles ons bekend voor, maar we liepen helemaal de verkeerde kant op. We hebben ongeveer 1.5 km midden in de nacht verkeerd gelopen. Jeffrey (held!) bracht ons (mede dankzij een opgeslagen kaart van google maps) weer op de goede weg richting het hotel. Josanne kreeg het voorgevoel dat het hotel nog wel eens dicht zou kunnen zitten en ja hoor….ook dat voorgevoel klopte. Alles was donker. Gelukkig hier er een intercom en hebben we het mannetje van de receptie wakker gebeld, hij liet ons naar binnen en we zijn gauw naar onze hotelkamer gegaan. Het was inmiddels 02:30 uur en we verlangden naar ons bed.

We hoorden de volgende dag dat het vandaag voor de meeste Italianen een vrije dag was. Veel mensen gingen daarom op pad. Verona en Milaan zijn geliefde plaatsen waardoor het zo gruwelijk druk was overal en dat de treinen zo overvol zaten.

Milaan – De binnenstad (2)

Aangezien we de afgelopen nacht pas om 2:30 uur sliepen, waren we vanochtend laat wakker. Tegen 10:30 uur gingen de oogjes los. Toen moest er nog wat te eten worden gehaald. Dit keer was het een voordeel dat we geen ontbijt in het hotel hadden. Nu hoefden we er niet perse op tijd uit om wat te eten. Rond 12:00 uur gingen we op pad naar Milaan. We wilden nog even naar de kathedraal en naar het San siro voetbalstadion. In het winkelcentrum naast het hotel hadden we een buskaartje gekocht. We moesten namelijk eerst weer naar het treinstation van Monza.

De bekeuringWe hoefden bij de bushalte maar kort te wachten. We stapten in en lege bus en wilden het kaartje eigenlijk eerst niet afstempelen. We dachten: dan hoeven we morgen niet eerst een kaartje te kopen en na al die problemen gisteren hadden we wel een gratis ritje verdiend. Tenminste, dat vonden wij. Drie haltes voordat wij moesten uitstappen, stapte er opeens een controleur in. Er zat verder nog maar één persoon  meer in de bus. Er werd direct naar ons kaartje gevraagd. Vol vertrouwen liet Jeffrey de kaartjes zien. De controleur begon gelijk in het Italiaans te brommen en rommelde wat in zijn tas. Hij vroeg ons een aantal dingen maar we hadden geen idee wat. We spreken immers geen Italiaans en hij kon geen woord Engels. Hij wilde in elk geval onze documenten zien. We hadden de paspoorten bij ons en die gaven we af. Hij pakte een notitieboek en toen wisten we al dat we de Sjaak waren. Inmiddels waren we bij het treinstation aangekomen (eindpunt van de buslijn). De chauffeur kwam zich ermee bemoeien.  Hij sprak wel een paar woorden Engels. We maakten hen duidelijk dat we de kaartjes net hadden gekocht en dat we ze niet af konden stempelen. De stempelautomaat pakte ze niet (en dat was niet alleen omdat we ze er verkeerd om instaken), We hadden  namelijk de verkeerde kaartjes. Dit probeerde de chauffeur ook uit te leggen. We mochten met deze kaartjes niet in deze bus reizen in de buitensteden, maar we mochten ze alleen in Milaan gebruiken. De mevrouw waar we de kaartjes hadden gekocht, had ons de verkeerde gegeven en daarom kregen we nu een prent. We hebben het kaartje vergeleken met de kaartjes die we eerder kochten en het was inderdaad verschillend, er staat een heel iets andere naam op. Inmiddels was de controleur steeds harder gaan praten. Feitelijk was hij aan het schreeuwen. Misschien dat hij dacht dat we hem dan wel verstonden? We hielden een heel verhaal en vroegen hun zoveel mogelijk. Antwoord geven konden ze nauwelijks dus het werd er voor hun ook niet makkelijker op. Uiteindelijk (dankzij de chauffeur) kregen we 1 bekeuring van 23 euro. 1 troost: we mochten vanavond op de terugweg de bekeuring als vervoersbewijs gebruiken.

Op het treinstation moesten we nog een kaartje halen voor de trein en wilden in Milaan ook gebruik maken van het openbaar vervoer. We wilden eigenlijk een zogenaamd cumulatief ticket. Maar leg dat die kerel van de tabacco maar eens uit. We kregen uiteindelijk een treinkaartje naar Milaan en een kaartje voor een enkele rit in de metro. Hiermee kwamen we een heel eind dus hebben dit maar gedaan.

Allemaal verschillende kaartjes voor het openbaar vervoerNa een paar minuten waren we in Milaan centraal. Het treinstation hadden we gisteren al lang genoeg bekeken dus we liepen gelijk richting de kathedraal. Voordat we daar aankwamen, gingen we eerst nog naar de Gouden Vierhoek. Dit zijn de duurste winkelstraten van Milaan. De straten zelf zijn niets aan, maar het is verbazend om te zien wat al die gekke schoentjes en tasjes kosten. We liepen vanaf hier naar de kathedraal en liepen daar nog wat rond. Toen stapten we op de metro richting het San Siro stadion. Jeffrey wilde nog weten of we met de kaartjes die we vanmorgen hadden gekocht (en die een bekeuring op hebben geleverd), mochten reizen in Milaan. De controleur op het metrostation vertelde dat dit kaartje alleen in de buitenwijken van Milaan mocht worden gebruikt en niet in Milaan zelf? Monza is een buitenwijk dus waarom was dit kaartje vanmorgen niet voldoende? Vreemd. Het kan ook best zijn dat hij ons niet begreep, want Engels sprak hij niet.

San SiroWe besloten het er maar bij te laten zitten en in de metro te stappen. Een paar haltes later stapten we op metrostation Lotto uit. Vanaf hier was het 20 minuutjes lopen naar het San Siro stadion. We maakten een paar foto´s (met Twente sjaaltje die we nog in de tas hadden zitten).  Toen vonden we het mooi geweest voor vandaag. We hadden alles dat we wilden zien in Milaan inmiddels gezien. We kochten weer een metrokaartje en gingen vanaf metrostation Lotto naar St.Giovanni. Dit station viel weer net buiten het bereik van het kaartje maar dit stond er niet op dus wisten we van niets. Aangezien er poortjes op de stations staan waar je alleen met kaartje doorheen komt, is er verder geen controle in de metro zelf. Vanaf st Giovanni konden we met de trein een halte verder reizen naar station Monza. Wel moest er weer een kaartje worden gekocht. In een overvolle trein kwamen we een paar minuten later aan op het treinstation van Monza. We kochten alvast een treinkaartje voor morgen naar het treinstation Bergamo. Vanaf hier moeten we morgen met de bus terug naar het vliegveld.

In het winkelcentrum naast het hotel wilden we wat eten. ‘s Middags toen we daar broodjes hadden gehaald, was het restaurantje open. Het was een soort Texas Ribhouse. Gezellig aangekleed en niet duur. Rond 18:00 uur kwamen we aan en het zat dicht. Wat hebben die mensen hier toch. Toen viel het kwartje. De mensen eten hier veel later dan wij gewend zijn. Even nagevraagd aan een soort snackbar en die gaf aan dat het restaurantje rond 19:00 uur weer open ging. Vandaar dat alles dicht zit rond deze tijd of dat er geen mensen zitten in de restaurants. We hebben daarom maar even gewacht. Uiteindelijk hebben we wat gegeten en zijn toen lekker naar de hotelkamer gegaan. Het was alweer tijd geworden om de koffertjes in te pakken. Morgen gaan we weer op weg naar huis!

De terugreis van Milaan naar Eindhoven

Om half 8 ging de wekker vanmorgen. Er moesten nog wat spulletjes worden ingepakt en toen was het tijd om te vertrekken. Snel haalden we nog wat te eten in de supermarkt naast het hotel. Jeffrey had pech: de croissants waren nog niet klaar. Met een paar extra harde bolletjes in de tas, liepen we naar de bushalte. Na een paar minuten kwam de bus aanrijden en begon, op papier, het korte ritje van 2,5 km naar het treinstation. Door de drukte en chaos op de weg duurde dit een dik kwartier. Desondanks waren we ruim op tijd op het treinstation. De treinkaartjes hadden we gisteren al gekocht. We hoefden ze alleen nog maar af te stempelen.

De trein arriveerde om 9.49 uur en was daarmee precies op tijd. Eindelijk was het weer eens rustig in de trein en konden we de komende drie kwartier zitten. Terwijl Jeffrey naar buiten keek, doezelde Josanne wat in slaap. Vlak voor Bergamo passeerden we een enorm hoge brug over een rivier. Jeffrey krijgt niet snel een naar gevoel van grote hoogtes, maar nu begon het hem toch wat te duizelen. Op de heenweg hadden we al het idee dat we op een gegeven moment op een grote hoogte reden maar het was donker. Dat zal vast dit stukje zijn geweest.

Op het station Bergamo kochten we twee kaartjes bij het loket in het stationsgebouw. Het was even zoeken naar de bus die ons naar het vliegveld zou moeten brengen. Blijkbaar waren we niet aan het opletten, want we waren er inmiddels al twee keer langs gelopen. Na een busritje van een kwartiertje kwamen we aan op het vliegveld van Bergamo. Nadat we de handbagage hadden gewogen, gingen we gelijk door de douane. Het gedeelte van het vliegveld voor de douane is een stuk minder mooi dan het gedeelte dat er achter ligt. Vanaf de gates heb je een prachtig uitzicht over de start en landingsbanen en de bergen met besneeuwde bergtoppen die er achter liggen.

Trein naar BergamoTerugreis (1)

Het vliegtuig vertrok in tegenstelling tot de heenweg, nu wel op tijd. Het weer was perfect en Jeffrey kon bijna de hele weg naar buiten kijken zonder last te hebben van een dik pak wolken. Tegen 15:30 uur zette de Boeing 737 de landing in en arriveerden we op het vliegveld van Eindhoven. Er restte nog een autorit van 160 km en ondanks de grote drukte in Milaan en Verona, konden we terugkijken op een leuk weekend!

Leave a Comment