China Reisverslag

Na het lezen van verschillende reisverslagen, hopen wij met dit China reisverslag ook een leuke bijdrage te kunnen leveren voor de mensen die zelf ook plannen hebben om een rondreis door China te gaan maken. Uitleg over de reisroute kun je hier lezen.

4 september Vertrek van huis
5 september Vliegreis Amsterdam – Shanghai
6 september Aankomst in Shanghai
7 september Shanghai: De Bund & Holland Village
8 september Shanghai: Old City
9 september Shanghai: Dagtrip naar Hangzhou
10 september Treinreis Shanghai – Beijing
11 september Beijing: Plein van de Hemelse Vrede & de Verboden Stad
12 september Beijing: De Chinese Muur (Badaling)
13 september Beijing: Mausoleum Mao Zedong & Temple of Heaven
14 september Beijing: Panda House, het Zomerpaleis & het Beihai Park
15 september Treinreis Beijing – Xi’an
16 september Xi’an: Het terracottaleger
17 september Xi’an: Belltower, Drumtower, Moslimwijk & de Big Wild Goose Pagoda
18 september Xi’an: Fietsen over de stadsmuur

Dit is het eerste deel van het reisverslag van onze reis door China. Deel 2 (met informatie over de omgeving van Yangshuo en de Rijstterrassen van Dahzai) is hier te lezen.


Vertrek van huis

Woensdag 5 september, eindelijk is het dan zo ver. Hier hebben we inmiddels al een hele tijd naar toegeleefd en maanden lange voorbereiding in gestoken. Vandaag vertrekken we alvast naar Schiphol, om vervolgens morgen naar Azië af te reizen voor een rondreis van drie maand. Onze vlucht naar Shanghai vertrekt morgenvroeg pas om 10.20 uur. Hoewel dit niet zo heel vroeg is, leek het ons beter om op het vliegveld te overnachten. Je bent dan al weg van huis en we kunnen dan morgen uitgerust en rustig het vliegtuig instappen.

Om 16:00 uur kwamen Jeffrey en zijn vader Josanne ophalen van haar huis. Nog even de laatste dingen doornemen en daarna was het tijd om richting het station te gaan. De trein bracht ons keurig op tijd op Schiphol. Hier zijn we op zoek gegaan naar de bus die ons naar het hotel (Park Inn by Radisson Amsterdam Airport Schiphol) zou brengen. We waren om 20:45 uur op de kamer. Het ziet er hier goed en netjes uit. Lekker douchen en zo gaan slapen, want morgenvroeg gaat het wekkertje om 6:00 uur.

Vliegreis Amsterdam – Shanghai

De dag begon vanmorgen al mooi op tijd. Om 7:02 uur zijn we met de shuttlebus van het hotel naar het vliegveld gegaan. Binnen 10 minuten waren we er. We hebben onze flight bags en naamlabels om de backpack gedaan en ons gemeld bij de incheckbalie. Daar bleek dat wij niet op de lijst stonden voor de vlucht van vandaag. We vonden het gisteren ook al zo vreemd dat we niet online konden inchecken. Jeffrey had toen gelijk Kilroy al gebeld (daar hebben we de vliegtickets geboekt). Het bleek dat het eerste deel van de vlucht (Amsterdam – Abu Dhabi) door Garuda Indonesia werd uitgevoerd, en niet Etihad Airways zoals wij het hadden geboekt. Deze maatschappij verzorgde alleen het tweede deel van de vlucht (Abu Dhabi – Shanghai). Dit hebben we gelijk maar even uitgelegd bij de incheckbalie.

Na een telefoontje bleek dit te kloppen. De vliegmaatschappij Garuda Indonesia en Etihad Airways werken sinds kort samen en blijkbaar zijn nog niet alle systemen op elkaar afgestemd. We mochten gewoon mee, de tassen werden door gelabeld naar Shanghai en het enige wat wij hoeven te doen in Abu Dhabi (onze tussenstop), is nieuwe boardingpassen ophalen voor de vlucht van Abu Dhabi naar Shanghai.

2 (6) Aankomst in Abu DhabiToen we Abu Dhabi naderden, konden we goed zien hoe het landschap van de Verenigde Arabische Emiraten eruitziet: één grote zandbak. De vlucht van Amsterdam naar Abu Dhabi duurde een dikke 7 uur en we werden onderweg goed verzorgd. We kregen een warme maaltijd en regelmatig wat te drinken. We hadden op het vliegveld van Abu Dhabi een goede drie uur de tijd om de nieuwe boardingpassen op te halen. Om 22.40 uur stapten we weer in het vliegtuig.  Het was op dat moment buiten nog maar liefst 32 graden.

Het tweede deel van de reis, de nachtvlucht van Abu Dhabi naar Shanghai, duurde 8.45 uur. Josanne heeft nog wat kunnen dommelen. Jeffrey vermaakte zich met spelletjes spelen en documentaires kijken op het entertainmentsysteem. Vervelend is dat als je niet kunt slapen tijdens lange reizen…

Aankomst in Shanghai

Om 11.15 uur plaatselijke tijd (6 uur later dan in Nederland), kwamen we aan in Shanghai. Toen we het vliegtuig hadden verlaten, moesten we door de paspoortcontrole. Je moet eerst zelf nog een formulier invullen. Dit hadden wij nog niet gedaan, dus verwees de douanebeambte ons naar een soort balie waar de formulieren lagen.

Onze rugtassen konden we bij bagageband nummer 24 ophalen. De band draaide nog, maar er kwamen geen bagagestukken meer langs. Josanne begon zich lichtelijk zorgen te maken aangezien ze niet wilde luisteren naar het goed bedoelde advies van haar vriendinnetje om een extra setje kleren in de handbagage te doen. Toen we naar de balie van de bagage wilden lopen, zag Josanne opeens de backpacks staan met andere koffers en een medewerker van het vliegveld. Josanne gaf aan dat het onze tassen waren en kreeg als antwoord: “Nou neem mee dan”. Dat Chineesje had vast nog wat last van een ochtendhumeur.

Je kunt vanaf het vliegveld met zowel de metro als met de Maglev naar Shanghai. Wij kozen ervoor om met de Maglev te gaan, want hoe vaak krijg je de kans om met magneettrein te reizen? We hebben bij de ticketbalie een kaartje voor 72 uur onbeperkt metrogebruik gehaald en een combi kaartje voor de Maglev & metro voor vandaag. Deze 72-uur kaarten kostten overigens slechts 6 euro.

De Maglev is een supersnelle trein die 301km/ph reed toen wij erin zaten. Tijdens bepaalde tijden rijdt deze trein (de enige commerciële magneetzweeftrein ter wereld) 400 km per uur. Na het ritje met de Maglev, moesten we om bij het hotel (Holiday Inn Express Zhabei Shanghai) te komen nog een paar haltes verder reizen met de groene en rode metrolijn.

Vanaf het metrostation was het nog een klein stukje lopen. Jeffrey had zijn kompas bij zich, dus er kon niet zoveel fout gaan. Hoewel, dan moet je het kompas natuurlijk wel gebruiken. Josanne had niets geen vertrouwen in het kompas, dus liepen we op gevoel naar een uitgang van het metrostation. Uiteraard precies de verkeerde kant op. Het regende iets, het was behoorlijk warm (zeker in vergelijking met de koele metro’s) en we waren allebei behoorlijk gesloopt van de lange reis. Toen we een klein stukje hadden gelopen, zagen we het hotel al. Dat scheelde. Nu hadden we in elk geval een richtpunt. We moesten alleen nog wel een treinspoor oversteken. Met behulp van twee Chinese mannen die ons de weg wezen, kwamen we uiteindelijk aan bij het hotel.

Het was inmiddels 15:00 uur Chinese tijd (9:00 uur in NL). Het Holiday Inn Express Zhabei Shanghai is een prima hotel! Alles ziet er netjes en schoon uit. Eerst moesten we nog even wat te eten regelen. Vlakbij het hotel zijn diverse (fastfood) eettentjes te vinden. We hadden inmiddels behoorlijke honger, dus kozen we maar even voor een snelle hap bij de KFC. Hier hadden we gelijk al de nodige bekijks.

Op de hotelkamer hebben we lekker een douche genomen en rond half 7 lagen we al in bed.  We zijn bijna 30 uur wakker geweest, met uitzondering van korte dommelmomentjes in het vliegtuig.

3 (3) Onze hotelkamer (Holiday Inn Express Zhabei)Uitzicht vanuit het Holiday Inn Express Zhabei Shanghai

Shanghai: De Bund & Holland Village

De dikke 24 uur zonder slaap kwam vrij hard aan. We dachten daarom wel dat we een uurtje of 12 konden slapen. Dit zou dus betekenen dat we de volgende morgen mooi op tijd wakker waren en dan het normale ritme konden oppakken. Dit viel toch wat tegen: om 2 uur ’s nachts waren we allebei klaarwakker. Een uur later vielen we gelukkig weer in slaap.

We begonnen de dag met een ontbijtbuffet dat voornamelijk bestond uit (Chinese) warme gerechten. De Chinezen (we zijn bijna de enige westerse gasten in het hotel) waren behoorlijk aan het eten. Het verbaasde ons dat er zoveel voedsel bij zulke kleine mensjes naar binnen kan. Wij hielden het bij wat geroosterd brood en wat gekookte rijst,

Onze eerste dag in Shanghai. Daar stonden we dan als jongeman uit een gehucht van maar liefst 600 inwoners en een vrouw uit een plaatsje van 10.000 inwoners in een stad waar meer dan 20 miljoen mensen wonen… We wilden vandaag een eerste indruk opdoen van Shanghai. We begonnen met een kort ritje van twee metrohaltes naar de Jade Buha Temple. We stapten uit bij het metrostation Hanzong Road (lijn 1). Vanaf hier wilden we naar het metrostation Changshou Road lopen (lijn 7). Onderweg zouden we dan de tempel passeren.

Voordat we bij de tempel arriveerden, kwamen we door het gedeeltes van Shanghai waar weinig toeristen komen. We passeerden smalle Chinese straatjes en zagen rijtuigen met enorme ladingen. De meeste Chinezen keken ons vol verbazing aan. Wij konden oprecht met vol verbazing terugkijken. Ze houden er hier een totaal andere levensstijl op na! Onderweg kwamen we langs een marktje dat in smalle steegjes was uitgestald. We liepen hier een rondje en verbaasden ons over wat hier allemaal te koop was en vooral hoe dit te koop werd aangeboden. Rob de Geus zou hier niet vrolijk van worden.

4 (3) Chinese straatjes4 (2) De Jade Buddah Temple

De tempel was eenvoudig te vinden aan de hand van de kaart en de bewegwijzering. Onder de straatnaamborden staat (bij de grote en drukke straten) de richting: noord of zuid en oost of west. Zo weet je dus altijd in welke richting je loopt en dit vergemakkelijkt het kaartlezen. We hebben geen entreekaartjes gehaald voor de tempel. We verwachten dat we de komende dagen nog wel mooiere tempels tegenkomen. We vervolgden onze weg door leuke Chinese buurten en uiteindelijk kwamen we uit bij het metrostation.

4 (5) De skyline van Shanghai

Met de metro reisden we via lijn 2 af naar het station Nanjing Road. Vanaf hier is het een kleinstukje tot de Bund, vanwaar je een schitterend uitzicht hebt over de Skyline van Shanghai. Het was er vrij druk. We liepen een stuk langs de boulevard en maakten wat foto’s. Het is moeilijk voor te stellen dat hier 25 jaar geleden nog bijna geen (hoog) gebouw te vinden was. De laatste jaren wordt het ene gebouw na het andere gebouwd. Hoewel de skyline erg indrukwekkend was, heb je niet het idee dat de gebouwen echt zo hoog zijn. Dit komt omdat bijna alle wolkenkrabbers hier zo hoog zijn en dicht naast elkaar staan. Een aantal gebouwen zijn 400meter en hoger. Ter vergelijking: de Eiffeltoren zou met zijn 300 meter absoluut niet opvallen en overschaduwd worden door vele andere gebouwen.

Tijdens de voorbereidingen van deze reis, had Jeffrey informatie gelezen over de zogenoemde satellietsteden van Shanghai. Dit zijn wijken in Shanghai waarin de bouwstijl van een aantal landen zijn gekopieerd. Het gaat om de Scandinavische, Italiaanse, Franse, Spaanse, Britse, Duitse, Canadese Chinese en tot slot de Nederlandse bouwstijl.

Wij bezochten Holland Village (lees meer over de satellietsteden in de blogpost Holland Village: een klein stukje Nederland in Shanghai). Deze wijk was voor ons het makkelijkst te bereiken. Holland Village bevindt zich ten westen van het één na laatste metrostation van lijn 6: Waigaoqiac Free Trade Zone (North)

Aan de hand van het kompas liepen we vanaf de metrohalte in westelijke richting. Na een paar 100 meter begonnen we wat te twijfelen. We wilden daarom vragen of we in de goede richting liepen. Maar hoe vraag je de weg aan iemand die alleen maar Chinees spreekt? We hadden de Chinese naam van deze wijk niet bij ons. Jeffrey kreeg een idee en stapte gewapend met een pen, een klein papiertje en de reisgids op een oud vrouwtje af die op het stoepje voor haar winkeltje zat. Hij wees in de reisgids de zin: “I want to go to” met de Chinese vertaling erachter aan en tekende op het papiertje een molentje. De vrouw observeerde ons eerst aandachtig en begon toen in het Chinees te vertellen waar we heen moesten. Best lastig als je geen Chinees spreekt… Op een gegeven moment drong dit ook bij haar door en ze pakte ons bij de arm en wees ons in de goede richting. We liepen een klein stukje en kwamen weer vlakbij het metrostation uit. Dit werd hem zo niet. We wilden daarom weer terug naar de skyline van Shanghai.

Op het metrostation deden we nog 1 poging. Jeffrey liet het getekende molentje samen met de Chinese vertaling van “I want to go to” zien aan de security van het station. Al snel stonden er vijf Chinezen over het tekeningetje gebogen en werd er druk gediscussieerd. Opeens schreef een van deze Chinezen een paar Chinese tekentjes op ons papiertje. Hij wees ons een rode auto (taxi) aan en hij zei dat deze ons voor 20 Yuan wel naar de wijk kon brengen. Om de taxichauffeur duidelijk te maken waar hij ons heen moest brengen, moesten we het papiertje laten zien waarop in het Chinees de wijk stond geschreven.

4 (8) a4 (8) b

In de taxi zat een chauffeur van een jaar of 25 en het enige wat hij kon was lachen en Chinees spreken. We lieten hem het papiertje zien en hij bevestigde de prijs. Het ritje duurde een paar minuten en hij liet ons uit bij “Holland Village”. Onderweg werd ons duidelijk waarom de auto’s en scooters hier zoveel toeteren. Er wordt getoeterd als een fiets, scooter of voetganger wordt ingehaald en bij onoverzichtelijke kruisingen. Feitelijk toetert een bestuurder dus meerdere keren per minuut als het wat drukker is op de wegen.

Toen we waren uitgestapt en wilden betalen, gebaarde en zei hij dat we nog even moesten wachten. Zijn mobieltje kwam voor de dag en hij wilde ons samen met zijn auto op de foto zetten! Een paar meter verderop zat een securitymedewerker en deze werd er door de taxichauffeur ook bijgehaald. De taxichauffeur vond het leuk om ook samen met ons op de foto te gaan. We poseerden daarom nogmaals en hij vond het helemaal geweldig. Het leek wel of deze beste meneer nog nooit een paar westerlingen in zijn autootje gehad.

Vol verbazing liepen we door Holland Village. Je moet weten dat dit totaal niet met het doel is gebouwd om als toeristische attractie te worden gezien. Het is werkelijk bizar hoe de Amsterdamse grachtenpanden zijn nagebouwd. Langs deze panden stroomde een grote gracht en een ophaalbrug leidde je naar een molen. Zelfs een grote betonnen klomp ontbrak niet. Er waren geen toeristen te vinden en het was er totaal niet druk. Na een rondje door de wijk te hebben gelopen, besloten we om terug te lopen naar het metrostation. We hadden een paar richtpunten in de vorm van wolkenkrabbers en rokende fabriekspijpen. Onderweg vroegen we een keer of 5 de weg naar het metrostation om te checken of we goed liepen. Dit deden we door het metrokaartje te laten zien en het station aan te wijzen. Elke Chinees die wij aanspraken deed zijn uiterste best om ons te helpen. Ook al verstond hij geen woord van wat wij zeiden en wij geen woord Chinees, de één reageerde nog enthousiaster dan de ander.

4 (9) Holland Village - GrachtenpandenHolland Village Shanghai - Molen

Het was vandaag best prettig weer voor een stad als Shanghai. Een korte broek en een shirtje was warm genoeg. Het eerste uur dat we vanmorgen op pad waren, hadden we het beide erg warm. We moesten denk ik even wennen, want daarna viel het wel mee. Op sommige plekken was het wat warmer dan op andere plekken. De zon hebben we niet gezien, maar dat is niet bepaald een ramp als je in een grote stad loopt.

Ondanks alle verhalen over vieze Chinezen valt ons dit tot op heden hard mee. Hier en daar wordt er wel eens wat groens gerocheld, maar het is niet te zeggen dat Shanghai heel veel smeriger is dan de vele andere grote steden die we tot op heden in Europa hebben gezien. Op de Bund (het uitzichtpunt op de skyline) na, hebben we vandaag welgeteld twee niet-chinezen gezien. We zijn erachter gekomen dat de Chinezen ons westerlingen zeer interessant vinden. We zijn al door honderden mensen aangestaard en uitvoerig bekeken. We zijn er ook achter gekomen dat werkelijk bijna geen enkele Chinees Engels spreekt. Dit hadden we al gelezen in andere reisverslagen, maar we hadden gedacht dat je je Shanghai wel verstaanbaar kon maken. Desondanks zijn de Chinezen zeer vriendelijk en zijn bereid je te helpen en doen hiervoor dan ook hun uiterste best.

Shanghai: Old City

We wilden vandaag treinkaartjes zien te regelen voor de treinreis over 2 dagen van Shanghai naar Beijing. We wilden vragen of de medewerkster van de informatiebalie van ons hotel dit in het Chinees wilde opschrijven. Dit is handig, want dan kun je de geschreven Chinese tekst laten zien bij de ticketbalie op het treinstation. Daarna moesten we nog even pinnen. De pinprocedure gaat hier iets anders dan in Nederland. De cijfers voor de pincode zitten op andere plekken en als je gepind hebt, moet je op een knopje ‘pinpas teruggeven’ drukken. Doe je dit niet, dan kun je nog een keer pinnen zonder de pincode in te voeren. Vergeet je pasje dus niet terug te vragen! Anders kan degene na jou die het pinpasje in de automaat vindt, wel heel voordelig pinnen.

Bij het treinstation stonden we in een (gelukkig) niet al te lange rij. Tijdens het wachten kropen er hier en daar een paar Chinezen voor. Ze hebben hier toch wat andere fatsoensnormen dan wij gewend zijn. De medewerker van de ticketbalie kon een beetje Engels. We dachten moeilijk aan een kaartje te komen, maar dit viel reuze mee. We moesten onze paspoorten afgeven en de tickets werden geboekt op naam en paspoortnummer.

Nu we treinkaartjes hadden gekocht, konden we weer verder op pad. Eerst zijn we met de metro naar de Jing ‘ ang tempel gegaan. Dit zag er heel vreemd uit. Het was een grote tempel met veel goud en veel wierook. Overal naast de tempel stonden grote moderne wolkenkrabbers. We zijn niet naar binnen gegaan omdat we onze tijd wel nodig zouden hebben vandaag.

5 (1) Jing'an Tempel met op de achtergrond wolkenkrabbersChina Art Museum

Vanuit de tempel zijn we met de metro naar de China Art Museum gegaan. Hier bekeken we het gebouw dat ter ere van de World Expo 2010 werd gebouwd. Vervolgens zijn we met de metro naar Yuyuan garden gereisd. Vanaf hier is het een klein stukje lopen naar de oude stad Shanghai. We liepen een paar steegjes door en toen waren we de weg alweer kwijt. We vroegen een jongeman of hij ons de weg kon wijzen. Dit lukte niet zo goed, hoewel hij redelijk Engels kon, maar hij wist zelf ook niet waar hij. Hij riep er een vrouwtje bij die ook onze kaart begon te bestuderen. Even later had zij een goed idee: google.maps! Daarmee wees ze ons de weg, hierbij maakte ze veel armgebaren waardoor we een schoon zicht hadden op haar mooie bos okselhaar.

In de Old City van Shanghai was het erg druk. Er waren veel toeristen en je werd telkens aangesproken door verkopers die allerlei pruttel aanboden. We zijn doorgelopen en besloten om een weggetje naar rechts te nemen. Dat was een top beslissing want er was geen toerist meer te zien en dus ook niet meer van die lastige mensen. We liepen opeens op een markt voor de locals. Hier hebben ze niet om de 200 meter een KFC of MC Donald, maar springen je de gamba’s voor de voeten. Op dit marktje werden niet alleen groentes, eieren en fruit verkocht, maar ook levende have. Grote garnalen lagen in een oude badkuip en die sprongen overal naar toe, daaronder stonden kleine bakken met een beetje water en levende vissen. Een paar kraampjes verder lagen krabben en schildpadden in alle soorten en maten. Ook deze leefden nog. Slechts enkelen waren dood en gevuld met mais. Toen we dachten dat we alles gezien hadden, kwamen we ook nog een kraampje tegen met levende kippen, hanen en eenden. Het vrouwtje achter de kraam was druk met het plukken van een kip. Ze had een vuurtje onder een pan water en drukte steeds de kip erin om zo de veren beter te kunnen plukken. Dit marktje was in de Guangqi Road, een straat in het oude deel van Shanghai. Het was er weer heel smal en alles liep door elkaar heen. Er kwam weer een grote bolderkarfiets aan, die volledig volgeladen was. Deze moest plaats maken voor de tegenliggende scootertjes die hun toeter goed konden vinden. Aan het einde van de straat konden we een brug over en daar was weer een stukje markt. De kraampjes staan gewoon voor huizen en dus konden we naar binnen kijken. De meeste huisjes waren niet veel meer dan kleine hokjes met alleen een bed erin. Door de straat hingen boven onze hoofden allemaal elektriciteitskabels, het was één grote wirwar. Een stukje verderop waren bouwvakkers aan het werk. De steigers waarop zij stonden, waren gemaakt van bamboestokken die aan elkaar vast waren gemaakt met touw.

5 (3) De oude stad Shanghai5 (4) Zijstraatjes van de oude stad

We hadden ondertussen alweer trek gekregen en moesten op zoek naar een restaurantje. We vonden een restaurantje vlak naast de bekende televisietoren van Shanghai. Binnen was een balie en daar kon je bestellen, vervolgens werd je naar een tafel gebracht en werd er doorgegeven aan de keuken aan welke tafel je zat. Maar zover was het nog niet, eerst nog even eten bestellen. Op de menukaarten stonden de gerechten alleen in het Chinees aangeduid. We hadden buiten het restaurant op het raam een lekker gerecht gezien. Josanne maakte hier een foto van met haar mobiel. Deze foto lieten we vervolgens zien en staken twee vingers in de lucht. Het eten (rijst met plakjes vlees en een sausje) was dus besteld. Nu moesten we het nog met behulp van stokjes naar binnen zien te krijgen. We hebben even bij de buren gekeken hoe die dat doen. Daarna probeerden we het zelf en het ging ons verbazingwekkend snel goed af. Na het eten hebben we nog wat drinken gekocht in een supermarktje (waar de Coca cola goedkoper was dan een flesje water) en zijn we naar de Bund gegaan om de skyline in het donker te bekijken. Hier hebben we enkele foto’s gemaakt en hebben we even gezeten. Het was er ook nu weer best druk.

Shanghai: Dagtrip naar Hangzhou

Vandaag staat Hangzhou op de planning. Hangzhou is een stadje (met zo’n 8 miljoen inwoners) op 180 kilometer ten zuid westen van Shanghai). Het staat bekend om het Westmeer, een groot meer dat is omringd door tuinen, bruggen en Chinese tempels en pagoden en is een geliefde attractie bij de Chinezen. Lees meer over deze stad en het Westmeer in onze blogpost Hangzhou & het Westmeer: Dagtrip vanuit Shanghai.

We zijn met de metro naar Shanghai Hongqiao Railway station (het grote trein/vliegtuig/metro en busstation) gegaan. Het gebouw is vier verdiepingen hoog en heeft ongeveer 15 gates per vervoersmiddel. Wij moesten nog een treinkaartje kopen. Er stonden behoorlijke lange rijen voor de loketten. De rijen voor de automaten waren niet veel korter. (Niet-Chinezen kunnen overigens geen gebruik maken van deze automaten, daarom stonden we bij het loket).

In eerste instantie hadden we besloten om geen kaartjes voor de terugweg te reserveren. We zouden dan gebonden zijn aan een bepaalde vertrektijd uit Hangzhou. Je reserveert in China namelijk een trein op een bepaalde tijd en je krijgt dan een kaartje met daarop je coupenummer en het nummer van je stoel. Deze kaartjes (sowieso van de hogesnelheidslijnen, de zogenoemde D en G treinen) zijn gekoppeld aan je paspoortnummer. Bij aankoop van het treinkaartje, dien je daarom je paspoort te tonen.

6 (1) Chinese vertaling bestellen treintickets en daarnaast het resultaatNadat Jeffrey de rij had gezien, besloot hij om toch maar gelijk de kaartjes voor de terugweg te bestellen. Aan het hotelpersoneel hadden we gisteren gevraagd of ze in ons notitieboekje wilde schrijven in het Chinees dat we graag treinkaartjes wilden hebben voor de eerstvolgende G-trein naar Hangzhou (veel hogesnelheidstreinen vanuit Shanghai stoppen bij Hangzhou East. Dat station is verder vanaf het Westmeer. Daarom reisden wij naar Hangzhou Railwaystation). Daaronder lieten we schrijven dat we ook treinkaartjes voor de terugweg wilden. Ondanks de lange rij, waren we eerder aan de beurt dan verwacht. Binnen een half uurtje hadden we de kaartjes al. Toen we aan de beurt waren, lieten we het notitieboekje met de Chinese vertaling zien. De mevrouw achter de balie begreep wat we wilden en op de display konden we de treintijd zien: vertrek over ongeveer een uur. We knikten dat dit een goede trein was. Voor de terugweg kozen we voor de tijd van 19.00 uur.

Om 12:30 uur vertrokken we de trein naar Hangzhou. Het duurde even voordat we wisten waar de treinen zich bevonden, maar met een uur de tijd en veel Chineesjes om te vragen, kwamen we uiteindelijk boven op de tweede verdieping bij de vertrekhallen aan. We hebben gisteren al kaartjes voor de reis naar Beijing gekocht, dus nu konden we direct ook even opzoeken bij welke gate we dan moeten zijn. Het systeem van de hogesnelheidslijnen werkt vergelijkbaar als met het vliegtuig. Je moet je kaartje scannen bij de juiste gate. Daarna loop je de trap af naar het perron. Daar staat de trein dan al klaar. Vervolgens zoek je je coupé op en de stoel. Dit staat vermeld op je treinkaartje. We reizen vandaag met de G-trein. Dit is een luxe trein met veel been ruimte, tafeltje aan de stoel voor je en een stopcontact waar je bijvoorbeeld de laptop op kunt laden. De trein gaat meer dan 300 km p/h en stopt een aantal keer. Met een uurtje waren we in al in Hangzhou.

Op het station in Hangzhou rook het niet al te fris en er kwamen allemaal mensen “zeuren” of we een bus tour wilden maken. Onze tactiek om dit af te wentelen werkt prima! Wanneer ze op je af komen lopen en een gesprek met je aan willen knopen, loopt Jeffrey er rechts omheen en Josanne links. Dan weten ze even niet waar ze kijken moeten en ondertussen ben je al weg.

Er stond niets over het bekende Westmeer in het Engels aangegeven, dus we hadden geen idee welke kant we op moesten. Jeffrey wist dat we naar het westen moesten en de Rough guide gaf aan dat het ongeveer 40 minuten lopen was. Er stond ook vermeld dat je met bus 7 naar het meer kunt afreizen. Het busritje duurt slechts een paar minuten. Voor het gemak hebben we hier voor gekozen. De buschauffeur had een wrat op zijn kin met haren van zeker wel 5 cm (ff voor de beeldvorming) en keek uit alsof hij 1 & 1 nog niet bij elkaar op kon tellen. We vroegen hoeveel een kaartje kost, maar hij bleef maar naar buiten kijken en reageerde nergens op. Een vrouwtje die in de bus zat, gaf aan dat we 4 yuan moesten betalen en in een kastje moesten gooien voorin de bus. Voor het kastje waar geld in gegooid moest worden, stond een displaytje en met enige moeite kwamen we tot de conclusie dat hier de datum 20130909 stond, de tijd en de prijs, goed om te weten voor de volgende keer!

Na en kort ritje kwamen we bij het Westmeer aan. Het was er gruwelijk heet. In het openbaar vervoer en op de stations is bijna alles airco gekoeld. Nu we hier uit kwamen, zweetten we enorm. Dit zweten hielt niet meer op vandaag. Het was een graad of 35 zonder een zuchtje wind in een benauwende, en met smog omgeven omgeving. Niet heel erg prettig.

Hangzhou - Westmeer 2 Hangzhou - Westmeer 3

We hadden veel (westerse)toeristen verwacht bij het Westmeer, maar wij waren met uitzondering van een groepje van 4 de enige niet-Chinese bezoekers die we hebben gezien. Hierdoor veranderden wij in een grotere attractie dan het Westmeer zelf. Twee meisjes vroegen of ze foto’s van ons mochten maken en wilden tussen ons in zitten. Ook werden er steeds foto’s met telefoontjes gemaakt. Toen Josanne op een gegeven moment omhoog keek toen ze op een bankje zat, keek ze recht in de lens van een camera. De mensen draaien zich ook echt andersom om je goed aan te kunnen kijken. Eerst was dit wel grappig, maar daarna begint het wel op je zenuwen te werken.

We zijn een stukje rond het meer gewandeld en kwamen wat mannen tegen die aan het vissen waren. Ze hadden een oud blikje met daaromheen wat visdraad gewikkeld. Dit gebruikten ze als een soort hengel. Eén man had beet en had een best mooie vis (het leek wel om een brasem). Vervolgens gooide hij hem dood op een steen en deed hem in een plasticzak. Toen pakte hij zijn telefoon en belde even (volgens ons naar huis om te zeggen dat het avondeten binnen was), en hij ging weer er vandoor.

Hoe krijg je het allemaal op een fietsWij zijn verder gelopen langs het meer in de richting van een aantal pagodes. Het was nog steeds erg benauwd en warm en er hing een soort smok. We konden de bergen achter het meer niet goed zien, wat erg jammer was. We hadden fietsen willen huren, want we dachten dat we dan mooi langs het meer konden fietsen. Dit wordt wel in de reisgidsen aanbevolen, maar je fietst nauwelijks langs het meer zelf. Er zit een hele strook tussen waardoor je geen mooi uitzicht had op het meer en daarbij moesten we dan tussen het verkeer fietsen. Met één woord LEVENSGEVAARLIJK! Die lui zullen er een systeem in hebben maar wij zien het niet. Alles loopt en rijdt door elkaar. Ter illustratie: een man met een grote doos werd bijna aangereden door een taxi waardoor er 2 vrouwtjes bijna tegen de auto aan botsen en dit alles midden op het zebrapad.

Om 17:30 leek het ons tijd om terug te gaan richting het station. Maar welke bus moeten we dan hebben? Lopen hadden we niet zoveel zin in, want het zweet liep ons gewoon al van de rug. Jeffrey ging gewapend met een plattegrond en een plaatje van het treinstation op pad. Niet alle chinezen kenden het begrip trainstation. Het begrip railwaystation is wat bekender merkten we. Eén man wist waar we naar toe moesten maar kon het niet uitleggen. Hij schreef het in het Chinees op in ons schrijfboekje en met gebaren wees hij welke kant we op moesten. Daar stond inderdaad een busstation met nummer 7. Uiteindelijk vonden we het goede busstation een straat achter waar we waren uitgestapt vanmiddag.

We waren mooi op tijd terug op het treinstation: ongeveer 45 minuten te vroeg. We hebben even drinken gekocht en ons vochtgehalte opgekrikt. We zijn overdag niet eens naar de wc geweest, alles wat we drinken wordt direct weer uitgezweet. We hebben even gekeken bij het loket voor de tickets en hier stonden enorm lange rijen voor. Goed dat Jeffrey besloten had om direct een kaartje te boeken!

6 (10) De G-treinDe terugreis naar Shanghai duurde een uurtje en om 20:00 uur waren we weer terug op het Shanghai Hongqiao Railway station. Hier hebben we gelijk maar even in een restaurantje wat gegeten.In de restaurantjes op de stations is geen wc. Wel zijn er overal op het station zelf wc’s te vinden. Dit geldt ook voor restaurantjes die rondom een metrolijn zitten. Er is alleen nergens wc papier, dus daarom hebben we zakdoekjes mee in de tas. De wc’s zijn anders dan we thuis gewend zijn: het zijn gaatjes in de grond waarboven je moet hurken. Hiervan hebben we gelukkig nog geen gebruik van hoeven maken.

In alle restaurantjes (en fastfoodketens) is een gelegenheid om je handen te wassen en dit doen ook alle chinezen getrouw. Verder zijn de Chinezen overigens niet zo schoon. Ze peuteren in hun neus en oren en niemand kijkt er raar van op. De mannen hebben langere nagels dan de vrouwen en dan met name de duim en de pinknagel is erg lang. Daarnaast duwen ze om als eerste binnen te zijn. De laatste metro die we moesten was helemaal leeg bij aankomst. We stonden bijna vooraan en dachten wel een zitplekje te kunnen bemachtigen. Nou niet dus! Ondanks dat we wel wat groter zijn worden we zonder pardon aan de kant geduwd en ze rennen werkelijk naar binnen om te gaan zitten.

Treinreis Shanghai – Beijing

Vandaag reizen we om 9.30 uur per D-trein af naar Beijing. Het verschil tussen een D en G trein is dat de D trein wat vaker stopt onderweg en minder hard rijdt (en minder frequent vertrekt vanaf Shanghai). De reis duurt dus iets langer (en is daardoor goedkoper). De snelste trein kan de afstand tussen Shanghai – Beijing (zo’n 1200 kilometer) afleggen in iets minder dan 5 uur tijd. De D-trein waarmee wij vandaag reizen, zal er 8 uur en 45 minuten over doen.

Het was net als gisteren in Hangzhou, nu ook in Shanghai behoorlijk warm (en dat om half 8 ‘s morgens al). De zon scheen lafjes door de dampige lucht. Gelukkig hebben we de rest van de dagen in Shanghai geen zon gezien. Het openbaar vervoer wordt goed gekoeld. Desondanks kostte het ons nog heel wat zweetdruppels voordat we op het Shanghai Hongqiao Railway station arriveerden.

Toen we de kaartcontrole waren gepasseerd en het perron opliepen, zagen we dat de treinstellen uit slaapcoupés bestonden. Dit hadden we niet verwacht. In elke coupe bevinden zich een aantal hokjes met 4 bedden. Twee boven en twee beneden. Omdat wij vandaag overdag reisden, zaten we met vijf personen in een slaapcompartiment (het maximale aantal passagiers overdag is 6). De bagage legden we, net als de andere treinreizigers, op het bed boven ons. Op het onderste bed kun je relaxed zitten.

SAMSUNG

We werden direct grondig bestudeerd door onze Chinese medepassagiers. De Chinese reisgenoten, een moeder met volwassen zoon van een jaar of 30 en een vrouw, gaven ons een handvol zonnebloempitten. Daarna werd het lastig. Ze begonnen namelijk met ons te praten. Hier verstonden we natuurlijk niets van en dit leken ze eerst niet eens door te hebben. Dankzij een vertaalprogramma, kon de Chinese man wat woorden naar het Engels vertalen. Dit schreef hij dan op een blaadje en dit liet hij ons lezen. Met uiterste precisie schreef hij zijn eerste Engelse zin. Toen hij deze zin aan Jeffrey liet lezen, moest Jeffrey eerst twee keer met zijn ogen knipperen. Stond er dit nu echt? “You have beautiful chest hair. Do you have chesthair?” Het moge duidelijk zijn dat hij ons dus al uitvoerig had bestudeerd. Jeffrey is helemaal niet behaard, maar door het lage shirtje waren een paar kleine haartjes zichtbaar. Dit maakte blijkbaar al veel indruk. Chinezen, zo maakte hij ons duidelijk, hadden geen borsthaar.

Onze medepassagiers in ons slaapcompartiment bleven nieuwsgierig en met behulp van onze reisgids, de landkaart van China en wat creativiteit konden we elkaar het één en ander duidelijk maken. We kwamen erachter dat moeder en zoon ook naar Beijing reisden. Met name zoonlief wilde ons dingen vertellen over Beijing. We waren eerst nog bang dat hij ons een tour wilde aansmeren. Hij was nieuwsgierig wat we in Beijing gingen doen en waar we vandaan kwamen. We lieten hem wat foto’s zien van de omgeving in Nederland en we lieten plaatjes zien van dingen die we in Beijing wilden doen. Later kwamen we erachter dat zij ook naar Beijing gingen voor een vakantie en dat zij de geplande route aan ons wilden uitleggen. Lastig lastig die communicatie, maar wel erg leuk.

Tegen 11:00 uur ging er een tasje open en daar kwamen allemaal bakjes eten uit. Waarschijnlijk heeft moeder dit zelf gekookt thuis voordat ze wegging. Er zat rijst met een soort bami en vlees in. Ze aten met een vork! Josanne kon het niet laten om hier een opmerking over te maken. Doormiddel van het point it boekje lieten we zien dat ze met stokjes hadden moeten eten. De mevrouw moest lachen om onze manier van communiceren en ze maakte duidelijk dat de stokjes thuis lagen.

Het (vr) eten kon beginnen. Wij leren onze kinderen op al zeer jonge leeftijd dat ze moeten eten zonder te smakken. Die opvoedingsregel hebben ze hier gemist. Ze drukken hun neus vlak boven de bak en met veel lawaai schuiven ze het eten naar binnen. Het was overduidelijk een lekkere maaltijd.

Na de maaltijd kwam er een zak mandarijnen tevoorschijn. Ze waren nog erg vers want ze waren nog groen. De vrouw gooide er één naar elk van ons en Josanne heeft ze opgegeten. Ze waren erg lekker!

 Terwijl we dit zitten te typen, zit de Chinese mevrouw tegenover ons een hele komkommer weg te kauwen. Zo te horen smaakt haar dit uitstekend!. Naast haar liggen nog 3 gekookte eieren in een plastic zakje. We hopen van harte dat ze die in het zakje laat zitten. Wij hebben het maar bij een bak noedels gehouden.In elke trein kun je heet water krijgen. Na wat gestuntel en hulp van een medepassagier is het gelukt.

Na 5.5 uur stapte de 5e passagier uit onze coupe uit en toen kon Josanne lekker languit op de bank slapen: schoentjes uit en de gebreide slofjes van oma aan. Jeffrey keek nog wat naar buiten en was druk bezig met het laptopje. Ideale momenten om de foto’s uit te zoeken en het reisverslag bij te werken. Best relaxed zo’n dagje treinen!

Met nog drie uur voor de boeg, kwamen er 2 nieuwe passagiers binnen. Deze wilden zo doorschuiven naar de zitplaatsen naast het raam, waarop de vrouw even goed duidelijk maakte dat die plaatsen niet van hun waren. Moeder en zoon hadden kaarten meegenomen en gingen een potje klootzakken. Grappig om te zien dat wij aan de andere kant van de wereld dezelfde kaartspelletjes spelen. De moeder en zoon deden ook een variant op 21igen. Even later werd Jeffrey uitgenodigd om mee te kaarten en hij werd er helemaal ingekaart (de regels bleken ook iets anders dan die we zelf altijd hanteren). Of ze onderling aan het overleggen waren weten we niet, we verstonden er namelijk niks van.

Helaas bleef ons de eierlucht niet bespaard, want aan het eind van de middag kwam het zakje met gekookte eieren tevoorschijn, wat de lucht in de coupe niet ten goede kwam.

Ongeveer een half uur voor Beijing kregen we nog een aantal tips voor zover we ze begrepen. In bussen krijg je geen wisselgeld. Het is dus of gepast betalen, of er iets teveel ingooien. Er is ook een soort ov kaart voor de metro en we moeten en oppassen voor criminaliteit in Beijing, zo werd ons verteld.

Eenmaal aangekomen in Beijing, moesten we nog een klein stukje reizen met de metro. Het hostel (Springtime Hostel) dat we voor de komende nachten hebben geboekt, zit direct naast het metrostation Dongsi. Een ideale ligging dus. Helemaal ook omdat er schuin tegenover het hostel een grote supermarkt gevestigd is.

Beijing: Plein van de Hemelse Vrede & de Verboden Stad

Vanmorgen zijn we gelijk met de metro afgereisd naar het Tian ‘anmen plein (oftewel het Plein van de Hemelse Vrede). Op het plein was het erg druk en warm. Het beton weerkaatste het zonlicht waardoor we een beetje zijn verbrand. Het mausoleum van Mao was gesloten. De beste man rust na 12:00 uur en we kunnen hem bezoeken van 8:00 uur tot 12:00 uur. Na het plein van de hemelse vrede we onder de weg doorgelopen naar de verboden stad. Het eerste deel van de Verboden Stad is vrij toegankelijk. Nadat je de binnenstad bent gepasseerd, moet je een kaartje kopen om de rest te kunnen zien. Dit hebben we gedaan en het was het meer dan waard! We hebben een aantal tronen bekeken en genoten van de Chinese bouwstijl. De drukte viel mee. Uiteraard werden er wederom foto’s van ons gemaakt, maar niet zo erg als in Hangzhou. Jeffrey poseerde voor de camera van Josanne en toen hij naar rechts keek fotografeerde een man hem ook. We worden hier overigens niet zo aangekeken als in Shanghai, ondanks dat ook bijna alle toeristen die we tegenkwamen Chinezen zijn.

Toegangspoort Verboden Stad met portret van Mao ZedongBinnen de muren van de verboden stad

Halverwege de verboden stad was het mogelijk om gekoelde flesjes water en cola uit een automaat te kopen. Dit kostte slechts 4 yuan, omgerekend ongeveer € 0.60. Dit is ongeveer dezelfde prijs als in de supermarkt. Zo kan het dus ook! Nadat we het paleis en de mooie tuin habben bekeken, verlieten we de Verboden Stad aan de noordkant. Aan de overkant van de weg ligt het Jingshanpark. Dit was een voormalige keizerlijke tuin en is sinds een aantal jaren vrijgegeven voor bezoekers. Er moest een entreekaartje gekocht worden voor 2 yuan p.p. (26 cent). We zijn direct naar de Warchu tempel bovenop de heuvel gelopen. Vanaf hier had je een erg mooi uitzicht over de verboden stad en een deel van Beijing.

Warchu tempel in het Jingshanpark Uitzicht vanaf de Warchu tempel over de Verboden Stad

De Verboden Stad is eenvoudig per metro te bereiken. Als je uitgang A neemt van het metrostation Tiananmen East (metrolijn 1), zie je gelijk al de Poort van de Hemelse Vrede met het grote portret van Mao Zedong. Als je onder deze poort doorloopt, kom je vanzelf bij de entree van de Verboden Stad. Mocht je de Verboden Stad via de achterkant verlaten, dan moet je je weg te voet of per bus of taxi vervolgen. Hier is namelijk geen metrostation te vinden. Wil je weer terug naar het plein van de Hemelse Vrede om van daaruit per metro verder te reizen? Neem dan bij de achteruitgang van buslijn 1. Deze bus rijdt rondjes rond de Verboden Stad.

Beijing: De Chinese Muur (Badaling)

Vandaag was het dan zover: we gingen naar de Chinese Muur! Toch wel één van de hoogtepunten van onze reis. De Grote Muur is op verschillende locaties toegankelijk en er zijn meerdere mogelijkheden om er naar toe reizen. Wij kozen ervoor om naar het gedeelte van de Muur bij Balading te gaan. In plaats van gebruik te maken van de bus of een georganiseerde excursie, gingen we met de trein. Binnenkort verschijnt op deze website een blogpost waarin informatie wordt gegeven over het bezoeken van de Chinese Muur per trein.

Vanaf het treinstation Beijing North vertrokken we per S-trein naar Balading. Deze trein wordt nagenoeg uitsluitend door de Chinese bevolking gebruikt. Het ritje kost slechts 6 Yuan. Tickets kun je kopen bij de ticketbalie op het station. In de trein was enorm veel beenruimte en de stoelen zaten goed. Je moet overigens niet raar opkijken dat een medepassagier even wat oprochelt diep uit de keel en dit in het gangpad spuugt. Bijna op plaats van bestemming aangekomen, doemde de muur naast ons op. Wat een mooi gezicht! Je ziet ook enkele stukken van de muur zoals die er nu daadwerkelijk bijligt: vervallen en overwoekerd. Na een rit van 1 uur en 10 minuten kwamen we aan op het treinstation van Balading. Het is hier wat koeler dan in Beijing.

Vanaf het treinstation is het nog ongeveer 20 minuten lopen naar de toegangspoort tot de muur. Onderweg passeer je een kleine winkelstraat, speciaal aangelegd voor het toerisme. Hier vind je ook een aantal restaurantjes en een KFC. Je wordt overigens niet lastig gevallen door verkopers.

We waren om 9:30 bij de muur en er waren geen wachtrijen bij de ticketverkoop. We waren nog aan het bakkeleien welke kant we de muur zouden gaan beklimmen toen er drie Chinese scholieren in chinees brabbelden dat ze met ons op de foto wilden. We werden in diverse poses neergezet en ze waren erg blij met de foto’s. Wanneer je bij de ticketbalies de muur oploopt, kun je links en rechtsaf. Linksaf is het vrij rustig (zie onderstaande foto). Je kunt deze kant ook niet heel ver oplopen. Na een paar 100 meter loopt het dood. Wanneer je rechtsaf gaat, kun je richting het hoogste punt lopen. Je kunt ook met een kabelbaan overigens. Dit kan niet meer wanneer je al op de muur loopt. De toegang tot de kabelbaan is buiten de entree van de muur. Je passeert onderweg een paar hele steile stukken. Op stukken waar het echt heel stijl is, zijn er traptreden.

De Chinese muur (het linker gedeelte)De Chinese muur

We hebben genoten van het uitzicht. Je kent het beeld van de kronkelende muur over de bergtoppen van foto’s en nu stonden we er zelf! Onderweg werden we regelmatig aangesproken door mensen die met ons op de foto wilden. Dit hadden we niet verwacht. We hadden gedacht dat men hier wel gewend was aan westerse toeristen. Blijkbaar niet dus. We kwamen overigens ook nauwelijks westerlingen tegen.

Onderweg kwamen we langs een Chinese man die namen graveerde in een soort van koperen plaatjes waarop de muur stond afgebeeld en de tekst: ‘I have climbed the great wall’. Het is misschien een wat cliché souvenirtje, maar we vonden het zo leuk dat we beide namen op een plaatje hebben laten graveren.

Op de terugweg hebben we bij een restaurantje was rijst en vlees gegeten. We waren wat te vroeg op het station. We hadden niet goed na de treintijden gekeken, en we waren een uur te vroeg. Ongeveer een half uur voor vertrek van de trein, gingen de Chinezen alvast in de rij staan. Toen de trein gearriveerd was en de poortjes opengingen, ging het los: de Chinezen renden als gekken naar de trein. En het stomme is, je rent vanzelf net zo hard mee…

Beijing: Mausoleum Mao Zedong & Temple of Heaven

We wilden vanmorgen het mausoleum van Mao Zedong bezoeken. Het mausoleum is gebouwd op het Tian ‘anmen plein (Plein van de Hemelse Vrede). Op deze plek ligt Mao sinds 1976 opgebaard. We waren wat laat op gang gekomen vanmorgen, dus we moesten opschieten. Om 11:30 uur sluit vandaag namelijk de wachtrij. Na 12.00 uur is het mausoleum gesloten. We stonden al bijna in de rij toen een beveiliger ons aanhield. We mochten onze dagrugtas niet meenemen naar binnen. Deze konden we in een naastgelegen gebouw (tegen betaling van een paar Yuan) achterlaten.

Het was inmiddels bijna 11:30 uur, dus het kostte ons lopen om op tijd in de rij aan te sluiten. Het maakt niet uit op welk tijdstip je komt of op welke dag: er staat altijd een lange rij voor het mausoleum. De wachttijd is overigens nooit lang, met een minuut of 20 ben je zeker wel binnen. Je mag in het mausoleum niet stil staan je moet gepaste kleding dragen (lees: geen blote schouders of slippers) en het maken van foto’s is streng verboden. Het is bijzonder om te zien hoeveel Chinezen er per dag een bezoek brengen aan het mausoleum. Bij de uitgang zie je een onophoudelijke stroom mensen.

Het mausoleum van Mao Zedong Temple of Heaven

Na het bezoek aan het mausoleum, wilden we de Temple of Heaven bekijken. Onderweg kwamen we door de Qianmen Dajie straat. Dit is een mooie, schone, opgeruimde straat met allemaal leuke winkels. Het contrast is enorm met de straatjes en steegjes die parallel lopen aan deze straat. Daar is het een oude en vieze bende. Dit wordt zoveel mogelijk afgeschermd met tussenschotten. Het verschil tussen arm en rijk is hier slechts een paar meter.

We arriveerden bij de Tempel of Heaven via de noordzijde. Het voordeel is dat het hier een stuk rustiger is dan aan de zuidkant.  Het weer zat vandaag niet echt mee. Het miezerde iets en de lucht was behoorlijk grauw. De mooie kleuren van de tempel kwamen daardoor niet goed tot zijn recht.

We hadden nog wat tijd over vandaag. Daarom gingen we nog even langs het Olympisch stadion. Het metroritje duurde ongeveer een half uurtje. Toen we op de trap naar boven liepen, wisten we niet wat we zagen. De lucht was volledig dicht gezakt en je kon de gebouwen om je heen niet meer onderscheiden. We hebben dus feitelijk niets gezien van het vogelneststadion.

Als je heel goed kijkt zie je nog gebouwen op de achtergrondPekingeend

Een verblijf in Beijing is natuurlijk pas echt compleet als je Pekingeend hebt gegeten. De receptie van ons hostel verwees ons door naar het restaurant (Da Wan Ju) in het Eden Hotel (op loopafstand van het Springtime Hostel). Op de menukaart van dit restaurant staan naar westerse begrippen een aantal merkwaardige gerechten. Wij wisten voordat we de kaart hadden bekeken al wat we wilden bestellen: Pekingeend. De eend werd door de kok aan tafel aan plakjes gesneden. Hij legde ons uit hoe je de eend diende te eten: gerold in flinterdunne (soort van) pannenkoekjes met ui en sojasaus. Het smaakte erg lekker en dit gaan we zeker vaker eten!

Beijing: Panda House in de Beijing Zoo, het Zomerpaleis en het Beihai Park

Ons verblijf in Beijing zit er alweer bijna op: vandaag is het onze laatste dag. Morgen vertrekken we namelijk naar Xi-an. Gisteren heeft het hostel voor ons de treintickets geregeld. Vandaag wilden we nog een aantal plekken in Beijing bezoeken: het pandahuis in de Zoo van Beijing, het zomerpaleis en het Beihai Park.

Het was vandaag weer lekker warm (± 30 graden). De lucht was strak blauw en er waaide een koel windje. We begonnen de dag in de dierentuin van Beijing. We wilden namelijk graag Panda’s zien. Het Panda Breeding Centre in Chengdu paste helaas niet in ons reisprogramma. Daarom bezochten we het Pandahuis in de Beijing Zoo.

De verblijven van de panda’s zien er goed uit. Het is een echte publiekstrekker: in verhouding is het bij de panda’s veruit het drukste. De verblijven voor de overige dieren zijn verschrikkelijk. Overal hangen bordjes dat de dieren niet gevoerd mogen worden maar de Chinezen gooien werkelijk alles in de kooien, dit terwijl ze naast de bordjes staan. We hebben dan ook verder weinig tijd gespendeerd aan dit dierentuinbezoek.
DSC05278Drukte bij het Pandahuis

Op naar het zomerpaleis. Dit complex bestaat uit allerlei versierde en goed bewaarde paviljoenen, woningen en tempels. Het is aangelegd rondom een groot kunstmatig aangelegd meer (het Kunming-meer). Op dit meer kun je waterfietsbootjes huren. Dit is wel vrij prijzig: 100 yuan (€12,50,-)per uur. Je kunt in het zomerpaleis prima een middag vermaken. Veel wandelgalerijen zijn overdekt. Hierdoor hoefde de Keizerlijke familie niet in de zon te lopen.
Het zomerpaleis in BeijingDSC05414

We sloten de dag af in het Beihai Park. Dit park is de oudste keizerlijke tuin ter wereld. In het park heerst een oase van rust. We liepen langs het meer en de Witte Pagoda, een opvallende witte tempel. Het Beihai Park is overigens niet gratis te bezoeken: de entree bedraagt 10 Yuan per persoon. Voordat we het park uitliepen, stond er een man met een soort kwast en een bakje water. Hij tekende Chinese karakters op de grond. Leuk om te zien. Die karakters zijn kunstwerken op zich.

Beihai Park - De witte Pagoda Chinese karakters schilderen met water

Treinreis Beijing – Xi’an

Vandaag vertrekken we naar Xi’an, een reis van zo’n 1200 kilometer. Dankzij de snelle G-trein bedraagt de reistijd slechts 6 uur. Toen we vanmorgen het metrostation wilden binnenstappen, moest onze bagage door de scanner. Dit was niet nieuw voor ons, want dit moet op elk metrostation in China. Ditmaal mochten we niet zomaar doorlopen. Men had namelijk gezien dat in onze backpacks een bus deodorant en een bus haarlak zat. De vorige keren was dit geen enkel probleem. Nu mochten we de deodorant en de haarlak niet meenemen. We hebben nog gevraagd waarom dat niet mocht. Als antwoord wezen ze op het logootje van het vlammetje op de bus…

Zonder de bus met haarlak en deodorant stapten we de metro in. We arriveerden een uur voor vertrek van de trein op het Beijing West station. In de wachtruimte hadden we een leuk gesprekje met een Chinese man die in Xi’an woonde en een paar maanden in Beijing was geweest om Engels te studeren.

In de trein zaten we aan het raam en in het midden van een driezitsbank. Op zich wel prettig want dan kun je tegen het raam aan slapen. Het enige nadeel is dat je altijd langs iemand heen moet om een stukje te lopen of om naar de toilet te gaan. We hadden wel zin in de treinrit. Lekker slapen, niksen en bijkomen. Onderweg zagen we veel nieuw uit de grond gestampte steden. Blokken van zo’n 10 tot 20 flats worden hier tegelijkertijd gebouwd.

G-trein Beijing - XianNieuwe stad in China

Uiteraard hebben we ook weer vol bewondering geluisterd en gekeken naar wat de Chinezen aten. Een vrouw voor ons had een hele kip bij zich die ze met een hoop kabaal naar binnen werkte. Daarachter zat een jongen die een hele komkommer weg kauwde en daarna sherry tomaten at alsof zijn leven er vanaf hing.

Rond 17:30 uur kwamen we aan op het treinstation Xi’an-North. Op dit station arriveren en vertrekken de hogesnelheidstreinen (de zogenoemde G-treinen). De langzame treinen (zoals de slaaptrein), arriveren en vertrekken vanaf het centrale treinstation in Xi’an. Het North station is aangesloten op metrolijn 1. Dit is vooralsnog de enige metrolijn van de stad. De komende jaren wordt er een compleet metronetwerk aangelegd. Dit is ook hard nodig om het drukke verkeer te ontlasten.

We verblijven de komende nachten in het Ancient City International Youth Hostel, gelegen op 50 meter naast het metrostation en op loopafstand van veel bezienswaardigheden. Een ideale ligging dus! We hadden dit hostel gisteren via de website booking.com geboekt. Een goede zet zo bleek. We waren hierdoor een paar tientjes goedkoper uit dan wanneer we op de bonne fooi zouden zijn gegaan. Daarnaast kregen we ook elke dag gratis ontbijt.

Vlak naast het hostel is een leuk restaurantje gevestigd. We zagen op plaatjes dat ze hier een soort van bami serveerden. Daar hadden we wel zin in! Helaas was de saus over de bami zo ongelofelijk scherp, dat er heel wat cola aan te pas moest komen. Toen Josanne nog maar weer twee blikjes bestelde, vroeg ze aan de serveerster of er ook minder scherpe gerechten waren. Als antwoord hierop kreeg Josanne twee rietjes en een glimlach. Heerlijk die taalbarrière!

Xi’an: Het terracottaleger

Vandaag staat het terracotta leger op de planning. De bussen naar het terracotta leger vertrekken van het (centrale) treinstation van Xi’an. Het busstation is naast het treinstation. Het was er een enorme drukte en een chaos. Het kostte even goed kijken en zoeken, maar uiteindelijk hadden we de juiste bus te pakken.

DSC05635Bus 306 brengt je vanaf het centrale treinstation in iets minder dan een uur rijden naar het terracottaleger. De prijs voor de busrit bedraagt slechts 7 Yuan per persoon. Vlak na vertrek loopt iemand de bus door die de kaartjes verkoopt. Wanneer de bus vol is, wordt er gereden. In de praktijk is dit vrij snel, aangezien de buslijn naar het terracottaleger behoorlijk populair is. Voor ons zat een jongeman die een beetje Engels kon. Hij vertelde ons dat we deze (beetje bruin, groenige kleur) bus ook terug moesten nemen. Neem je de blauwe of de hard groene bus, dan betaal je veel meer voor de rit van het treinstation naar het terracottaleger. De bus stopt onderweg een paar keer. Het terracottaleger is de eindbestemming.

Het was behoorlijk warm toen we de bus uitstapten: een graad of 32 en een helder blauwe lucht. Voordat je bij de kaartverkoop van het terracotta leger bent, moet je een stukje lopen langs allemaal kraampjes. Na de kaartverkoop moet je nog een paar 100 meter lopen. Ook dan passeer je, tot ergernis van Jeffrey, vele en vele verkoopkraampjes. Zodra je een blik naar de goederen werpt, komt er al iemand bij je om het te verkopen.

We hadden in diverse reisverslagen al gelezen dat je het beste in pit 3 kunt beginnen. Pit 1, de grootste hal, kon je het beste tot het laatst bewaren. Dit om te voorkomen dat de wat kleinere hallen tegen zouden vallen, nadat je de grootste hebt gezien. We zijn begonnen in het museum. Daar zat de persoon die het terracotta leger 40 jaar geleden ontdekt zou hebben. Hij verkocht gesigneerde boeken. Hij leek ons wat te jong en we dachten beide: dit is niet de echte ontdekker van het terracottaleger. Hij kwam ook niet overeen met de foto’s die we eerder op internet hadden gezien.

Zoals gezegd bezochten we eerst pit 3. Dit is de kleinste hal en hier stonden maar een paar soldaten en paarden. Vervolgens zijn we naar pit 2 gelopen. Hier stonden enkele soldaten achter glas. De opgravingen zijn hier nog steeds in volle gang. Op naar pit 1, de meest indrukwekkendste hal. We liepen naar binnen en aj, dat viel tegen. Jeffrey heeft in het verleden diverse keren gevraagd waar Josanne naar toe zou willen als tijd en geld geen rol zou spelen. Steevast was haar antwoord het terracotta leger! Josanne had grote verwachtingen bij het zien van het terracotta leger en was enigszins teleurgesteld… Onze voorstelling kwam niet overeen met de werkelijkheid. Het overweldigende gevoel van het zien van het eeuwenoude leger van de terracotta soldaten bleef mij ons uit. De details van de beelden en het feit dat elk beeld een uniek uiterlijk heeft, is schitterend om te zien, maar (het klink misschien raar) we vonden de hoeveelheid tegenvallen. De enorme loods geeft een wat lege indruk. Een groot gedeelte is nog van de soldaten is nog niet opgegraven. Het enorme toeristische circus eromheen maakt alles niet bepaald mooier.

Pit 1 - TerracottalegerDSC05612

Op de terugweg stapten we als 1 van de laatsten de bus in. Dankzij een paar vriendelijke Chinezen die van plek wisselden, konden we naast elkaar zitten. Na een uurtje rijden waren we weer terug op het treinstation. We wilden nog even een rondje lopen door wat winkelstraatjes.

De scholen waren net uit en er liepen daarom veel kinderen op straat. Een paar meisjes liepen voor ons en opeens zagen we een man zijn hand in de jas van het meisje steken en haalde een mobieltje en wat yuans tevoorschijn. Jeffrey bedacht zicht geen moment en pakte de man hard bij zijn arm waardoor de man de telefoon en het geld liet vallen. Josanne liet het meisje weten dat ze werd beroofd en graaide het geld en de telefoon van de grond. Het meisje begreep het niet eens zo snel en een voorbijganger die het gezien had, legde het uit. De dader (een junkie) droop intussen snel af. Wij liepen ondertussen weer verder. Het meisje kwam ons nog snel achterna en vroeg waar we vandaan kwamen. Ze bedankte ons en was heel erg blij dat wij haar geholpen hadden en dat zij haar mobieltje nog had.

Xi’an: Belltower, Drumtower, Moslimwijk & de Big Wild Goose Pagoda

Vandaag wilden we de bell- en drumtower en de Big Wild Goose pagode bezoeken. De belltower staat midden op het kruispunt van de belangrijkste wegen binnen de stadsmuren van Xi’an. De grote ijzeren bel in de toren had vroeger het doel om de tijd aan te geven. Vanaf de hoogste verdieping heb je een fantastisch uitzicht over de zesbaansrotonde die om de klokkentoren heen ligt. Je kunt je hier vermaken door te kijken naar de chaotische taferelen van het verkeer. Auto’s, bussen, taxi’s, fietsers, bolderkarren: alles krioelt door elkaar heen. Iets ten westen van de belltower, bevindt zich de drumtower. Ook dit gebouw hebben we bezocht. Je kunt combitickets kopen (50 Yuan per volwassene) waarmee je toegang tot zowel de bell- als de drumtower hebt. In de drumtower worden er op gezette tijden korte trommelvoorstellingen gegeven.

Xian - Belltower Xian - Drumtower
Ten noorden van de drumtower bevindt zich de moslimwijk. In deze wijk vind je een indrukwekkende hoeveelheid winkeltjes en eetstalletjes. Het hart van de moslimwijk wordt gevormd door de Grote Moskee. De bouw is in 742 (tijdens de Tant-dynastie) begonnen. Tegenwoordig wordt de moskee nog steeds door plaatselijke moslims gebruikt. De Grote Moskee is wat lastig te vinden: boven een heel smal marktje hangt een klein bordje: Great Mosque. De toegangsprijs voor de moskee bedraagt 25 Yuan per persoon.

We sloten de dag af met een bezoek aan de Big Wild Goose Pagode. De indrukwekkende pagode is 64 meter hoog en ligt een stukje buiten de stad. Het beste is daarom om vanaf de Belltower bus 609 te pakken. De pagode is opengesteld voor publiek. Bij de pagode was een grote fontein aangelegd waar we lekker gezeten hebben. Op de terugweg zijn we uitgestapt bij de belltower. Het was inmiddels donker geworden en de torens waren schitterend verlicht.
Xian - Big Wild PagodeDSC05762

Xi’an: Fietsen over de stadsmuur

Vandaag wilden een pakketje naar Nedeland versturen en fietsen op de stadsmuur van Xi’an. Inmiddels hebben we al wat dingetjes gekocht en zoals iedereen die voor het eerst backpackt: ook wij hebben een paar spulletjes mee waarvan we nu al weten dat we die niet gaan gebruiken.

Naast de belltower is een groot postkantoor gevestigd. Het versturen van een postpakketje gaat hier als volgt: Eerst moet je alles goed verpakken en in een doosje doen die je kunt kopen voor 10 yuan. Vervolgens geef je de doos (open!) af aan een medewerkster van het postkantoor en zij maakt de doos dicht. Vervolgens loop je een balie verder. Daar moet je een formulier invullen (deze moet je kopen voor 2 yuan). Je moet naast het afleveradres en retouradres ook invullen wat er allemaal in je pakketje zit en wat de waarde ervan is. Wij schaarden alle spulletjes onder de noemer ‘gifts’. De waarde gokten we op 50 euro. Omdat we geen Chinees retouradres hadden, hebben we 2x hetzelfde adres opgeschreven. Je moet hard drukken om de geschreven tekst op elk van de stuk of 10 doordrukvelletjes leesbaar te krijgen. We werden van baliemedewerkster naar baliemedewerkster gestuurd en uiteindelijk kon het pakketje verstuurd worden.

Je hebt verschillende mogelijkheden om een pakketje te versturen. De goedkoopste optie is het versturen van het pakketje via surface mail. Dit houdt in dat het pakketje over land en zee wordt vervoerd. Dit is daarom wel de langzaamste manier. Het kan wel 2 maanden duren voordat het pakketje in Nederland wordt afgeleverd. Je kunt een postpakket ook via SAL mail versturen. Dit houdt in dat het pakket via land, zee en vliegtuig wordt vervoerd. De levertijd is ongeveer 2 weken. Tot slot is het ook mogelijk om het pakket per vliegtuig te versturen. De levertijd bedraagt dan ongeveer een week. Dit is de duurste optie. Wij kozen ervoor om ons postpakket voor de laagste prijs te verzenden: via surface mail dus. Dit was ongeveer een derde goedkoper dan wanneer we het pakketje zouden verzonden via SAL. De prijs voor het pakketje (6 kilogram, inclusief doos en formulier) was overigens 184,40 Yuan.

De stadsmuren van Xi’an behoren tot de oudste en best bewaarde van heel China. De bouw van de huidige muren werd begonnen in 1270, ten tijde van de Ming-dynastie. De stadsmuur is 12 meter hoog en ruim 14 kilometer in omtrek. De breedte is gemiddeld zo’n 18 meter. Je kunt de stadsmuren bezoeken op elk van de vier toegangspoorten. Het entreegeld voor de stadsmuur is wel wat aan de prijs: namelijk 54 Yuan per persoon. Bovenop de muur kun je voor 40 Yuan per persoon een fiets huren. De borg voor twee fietsen is 400 Yuan. Dit geld krijg je bij het inleveren van de fiets weer terug. Het zijn niet de meest comfortabele fietsen. Het lijken meer op mountainbikes en het hobbelt en stoot behoorlijk wanneer je over de muur fietst. Josanne kreeg al vrij snel last van haar rug en is ermee gestopt. Jeffrey is doorgefietst. Het rondje neemt (mits je niet lang pauzeert onderweg) een uur in beslag.

Xian - Toegangspoort Stadsmuur Xian - Fietsen over de stadsmuur
Nu hadden we echt alles wel zo’n beetje gehad wat we wilden doen. Wat ons betreft, is Xi’an niet bepaald het hoogtepunt van onze reis. We zouden het niet aanraden. Dit hebben we zelf ook vaker gelezen in andere reisverslagen. Desondanks zijn wij ook gegaan .

De rest van ons reisverslag is hier te lezen.

3 reacties