Wakker worden in een wit Montenegro

Liepen we een paar dagen geleden nog te zweten in de zon? Vanmorgen werden we wakker in een met sneeuw bedekt landschap…

Slapen in een berghutje: geen stroom, een buiten douche en een gammel wchokje. Rondom je hutje lopen schapen en koeien en een leuk mopshondje, het enige geluid dat je hoort zijn de koebels (bel rondom de hals) van een paar koeien die even later met de hand worden gemolken. Je vindt het in Montenegro. Om precies te zijn in het Nationaal Park Durmitor, een paar kilometer buiten Zabljak: met 1452 meter de hoogstgelegen gemeente van het land.

2 Onderweg naar het noorden van Montenegro (9) 3 De hutjes en omgeving (6)

Via een goede weg over de kale vlaktes, arriveerden we bij Bunaglows Katun, een paar kilometer voor Zabljak. Tussen de schapen zijn er op de vlakte een aantal kleine houten hutjes te vinden. De eigenaar, een typische man die je op zo’n plek verwacht, laat ons de hutjes zien. Hem verstaan deden we niet, hoewel hem dat niet eens tot hem doordrong. Zijn vrouw gaf ons nog wat extra dekens. Het leek dat ze wilde zeggen: die kun je nog wel eens nodig hebben vannacht…

Onderweg betrok de lucht al een aantal keer en ook nu voorspelden de donkere wolken boven de hoogste bergtoppen van het Durmitor gebergte weinig goeds. We hebben helaas maar even kunnen rondlopen door de natuur rondom de hutje: met dikke druppels kwam de eerste regen naar beneden. We moesten nog wat eten en dat hebben we gedaan in het plaatsje Zabljak, waar een aantal leuke restaurantjes te vinden zijn.

Voor het donker waren we terug bij ons hutje. De bagage hadden we vanmorgen al handig ingepakt: alleen het hoognodige hadden we bij ons in een plastic tasje. De rest lieten we in de auto liggen. Binnen in het hutje was het ongeveer net zo warm (of beter gezegd: koud) dan buiten. We lieten daarom onze kleren aan in bed, dat wil zeggen: een lange broek, sokken, twee shirts en een vest. De extra dekens kwamen ook goed van pas.

Zoals altijd, moest Jeffrey ’s avonds weer een aantal keren plassen. Dit kon mooi vanuit het voordeurtje. Dat schijnt hier trouwens niet raar te zijn: In de grote houten hut ging ook een deur open. De man die ons vanmiddag de sleutel heeft gegeven, moest ook even de blaas legen en deed dat ook vanuit de voordeur.

’s Nachts ging het buiten flink tekeer. Het regende hard en het onweerde flink. Met enorme dreunen rolde de donder over de hoogste bergtoppen van Montenegro. We hadden de wekker om 7.00 uur gezet en hoopten dat we buiten in alle stilte nog wat konden rondlopen. Het ging iets anders dan verwacht. Josanne deed het rood/wit geblokte gordijntje voor het deurtje aan de kant en riep verschrikt: WTF Jeffrey, alles is wit!
Jeffrey (net wakker): hoezo wit
Josanne: er ligt overal kats veel sneeuw
Jeffrey: Ach nee joh, niet zeurn.
Josanne: Echt wel! Kijk dan zelf!
Jeffrey: WTF, alles is wit!

3 De hutjes en omgeving (1)1 En toen was alles wit (2)

Er lag een witte deken van sneeuw over het landschap. We wisten wel dat het flink kan afkoelen op de grote hoogte waar we zaten, maar dit? Nu al een pak sneeuw? Dat hadden we niet verwacht tijdens onze zomervakantie…. Op de auto lag een dik pak sneeuw. De vrouw die ons gisteren extra dekens bracht, kwam nu gehaast met een bezempje aanlopen waarmee we de ramen sneeuwvrij mee konden maken. Gezien onze inmiddels blauwe vingers een welkom hulpmiddel. De thermometer in de auto bleef steken op 0.5 graad. Wat een verschil met afgelopen week toen we in de hitte liepen te puffen op de stadsmuren van Dubrovnik en in onze zwemkleding aan het zwembad in Ulcinj lagen.

1 En toen was alles wit (3) 1 En toen was alles wit (7)

Enkele kilometers voorbij Zabljak, begin je aan de afdaling. De sneeuwgrens lag zo’n 200 meter lager, want na een stuk dalen was de sneeuw verdwenen en reden we in een dikke grijze wolk in de richting van de Tara kloof.  Zon en sneeuwvakantie ineen: in Montenegro kan het.

 DSC050281 En toen was alles wit (4)

4 reacties

Leave a Comment